Mode:  
INFORMACJE





LICEUM

GIMNAZJUM

Fizyka zabawek

Physics and Toys


KONKURSY






Fizyka

Projekty Edykacyjne

Platformy Edukacyjne

Wyruszamy w Kosmos

Fizyka zabawek

WebQuest



 
Liceum

ROK LASERA

Fizyka w bajkach

FILMY

Nauki Przyrodnicze
na Scenie

Nauczanie zdalne


platforma.edu.pl

Fizyka w Scholaris

Fizyka w Microsoft

Nauczanie w XXI w 

Matura z Edukatorem




Podstawa programowa


  Gimnazjum

  Liceum

Nowa Podstawa 2009

 
Wymagania edukacyjne

  Gimnazjum Gorzyce

  Gimnazjum Sióstr Salezjanek

 III Liceum Ogólnokształcące


Poziom podstawowy 

Poziom rozszerzony


Ocenianie

 
Gimnazjum Gorzyce

 
Gimnazjum Sióstr Salezjanek

  III Liceum Ogólnokształcące


Do pobrania - Gimnazjum

 Tabela wzorów    

 Średnie ważone   

Doświadczenia

  GWO

  Klub Młodego Odkrywcy

 

  Dziesięć eksperymentów


Ciekawe linki

 

  Fizyka net.pl 
  Fizyka edu.pl 
  Fiz.yoyo.pl 
  Fizyka.biz
  Fizyka.org
  compadre
  schoolphysics
 
practicalphysics
  physicscentral

  physicsclassroom

Projekty edukacyjne

Wyruszamy w Kosmos

 Pająki w kosmosie

 Energetyka jądrowa

Materiały do projektu
Energetyka jądrowa

 Energetyka jądrowea w UE
 Energetyka jądrowa w UE   


Konkursy - Gimnazjum


  Regulamin 2009 - 2010

   Zadania 2003 - 2004   
   Zadania 2004 -2005     
   Zadania 2005 -2006     

   Zadania 2006 -2007   
   Zadania 2008 -2009   
   Zadania-różne               

Zadania - Gimnazjum

   Elektrostatyka   


 

Sprawdziany

  Gimnazjum Gorzyce

  Gimnazjum Sióstr Salezjanek

 

 

Kartkówki

 

  Gimnazjum Gorzyce

  Gimnazjum Sióstr Salezjanek


Ciekawostki...


 

Mikrograwitcja





  ESA
  NASA
  Federal Space Agency

 Erasmus Experiment

 JAXA

Microgravityuniversity  

NASA Education

Konferencje w USA



 
Madison, WI 

 Salt Lake City, UT

 Greensboro, NC

Fizyka w USA

AAPT

AIP


ZADANIA

KONKURS





Materiały Fizyka
Multichilds

Wymagania edukacyjne

Wymagania edukacyjne 
z fizyki i astronomii
 
  1. Poziom podstawowy

    – Numer programu nauczania – DKOS – 4015 – 126 / 06 – Wydawnictwo OPERON
 
Ruch, jego powszechność i względność
 
dopuszczający

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: jednostka, sekunda, doba, średnia arytmetyczna, niepewność pomiarowa, położenie, droga, przedział liczbowy, skala czasu, układ odniesienia, względność ruchu, zmienna zależna i niezależna, tabela wartości, wykres, tor, przemieszczenie (przesunięcie), prędkość chwilowa       i średnia, przyspieszenie, ruch zmienny (jednostajnie przyspieszony               i opóźniony), przyspieszenie ziemskie, spadek swobodny, symbole                 i jednostki poznanych wielkości fizycznych,

Uczeń wie i rozumie:

·      na czym polega pomiar,

·      czy zależność od czasu odległości, prędkości i przyspieszenia w ruchu jednostajnym i   przyspieszonym jednostajnie jest liniowa czy kwadratowa,

·      że istnieje w przyrodzie prędkość maksymalna i jest nią c,

·      że przemieszczenia i prędkości są względne,

Uczeń potrafi:

·      przeprowadzić obserwację różnych ruchów i podać przykłady z życia codziennego w ruchu jednostajnym i jednostajnie zmiennym i przedstawić ją w postaci wykresu x(t),

·      przeliczać jednostki wielkości fizycznych,

·      wyszukać w podanych popularnonaukowych źródłach książkowych lub multimedialnych oraz w Internecie informacji na temat ruchu,

dostateczny

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: wzór funkcji liniowej, kwadratowej opisującej zależności x(t), v(t), współczynnik kierunkowy, definicje poznawanych pojęć, wielkości fizycznych,

Uczeń wie i rozumie:

·      od czego zależy nachylenie wykresu zależności x(t), dlaczego prędkości bliskie c muszą być inaczej składane niż małe,

Uczeń potrafi:

·      zademonstrować różne rodzaje ruchów: jednostajny, jednostajnie zmienny i zapisać wnioski z obserwacji,

·      wykonać serię pomiarów czasu i opracować wyniki przeprowadzić badanie zależności odległości od czasu w ruchu jednostajnym i jednostajnie zmiennym i opracować ją,

·      podać równanie prostej opisującej zależność x(t),

·      zastosować definicje i zależności od czasu do rozwiązywania prostych zadań z kinematyki,

·      wykonać obliczenia z użyciem jednostek z układu SI,

dobry

Uczeń potrafi:

·      uzasadnić, dlaczego pole pod wykresem zależności v(t) jest miarą przesunięcia, natomiast a(t) –prędkości,

·      wyszukać w podanych popularnonaukowych źródłach książkowych lub multimedialnych oraz w Internecie informacji na temat względności ruchu,

·      wyrażać zależności położenia, prędkości i przyspieszenia od czasu w postaci wyrażeń matematycznych i interpretować je,

·      stosować wzory definicyjne oraz zależności od czasu w typowych zadaniach rachunkowych,

·      wykonywać oddzielne działania na mianach i liczbach,

·      szacować wyniki co do rzędu wielkości,

bardzo dobry

Uczeń potrafi:

·      samodzielnie przygotować zestaw przyrządów do badania ruchów,

·      przeprowadzić doświadczenie badania ruchów,

·      opracować wyniki pomiarów,

·      rozwiązywać zadania rachunkowe i problemy z kinematyki o podwyższonym stopniu trudności,

celujący

Uczeń potrafi:

·      wyjaśnić, co to jest linearyzacja danych doświadczalnych i po co ją się stosuje,

·      zastosować linearyzację w przypadku ruchu jednostajnie zmiennego,

·      rozwiązywać zadania rachunkowe i problemy z kinematyki o podwyższonym stopniu trudności,

·      ukazać związki kinematyki z naukami humanistycznymi (np. z historią i filozofią),

·      samodzielnie zaplanować animacje, symulacje, napisać algorytm badania jakiegoś ruchu opisać jakościowo różne rodzaje ruchów ciała człowieka,

·      wyrazić opinie, jak w miarę rozwoju kinematyki zmieniała się metodologia prowadzenia badań naukowych.

 
Przyczyny ruchu
 
dopuszczający

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: wielkość skalarna, wielkość, wektorowa, punkt przyłożenia, kierunek, zwrot, wartość, oddziaływanie, masa, siła, siła wypadkowa, ciało izolowane, siła grawitacji (ciężkości), siła wyporu, przyspieszenie grawitacyjne (ziemskie), siła tarcia, przyspieszenie dośrodkowe,

·      symbole i jednostki poznanych wielkości fizycznych,

·      różnicę między wektorem i jego wartością,

·      zasady dynamiki Newtona,

Uczeń wie i rozumie:

·      co to znaczy, że siły się równoważą,

·      że siły powiązane III zasadą dynamiki nie równoważą się,

·      że ciało poruszające się po okręgu posiada przyspieszenie dośrodkowe,

·      gdzie musi znajdować się obserwator wprowadzający przyspieszenie dośrodkowe,

Uczeń potrafi:

·      wyznaczyć graficznie (dowolną metodą) wypadkową dwóch wektorów sił równoległych (zgodnych i przeciwnych) i prostopadłych, wyznaczyć jej wartość,

·      określić jakie siły działają na ciało w danej (prostej) w codziennych sytuacjach,

·      wskazać, którą zasadę dynamiki należy wykorzystać w określonym (elementarnym) zadaniu rachunkowym lub problemie,

·      podać przykłady sił, które nadają przyspieszenie dośrodkowe,

dostateczny

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: cecha wektora, opór ośrodka (powietrza), siła nacisku, I prędkość kosmiczna, siła odśrodkowa, stan przeciążenia, stan nieważkości, siła tarcia statycznego, dynamicznego,

·      definicje poznawanych pojęć, wielkości fizycznych i jednostek tych wielkości,

Uczeń wie i rozumie:

·      dla których obserwatorów nie są spełnione I i II zasada dynamiki,

·      że III zasada dynamiki jest spełniona we wszystkich układach odniesienia,

·      że skutki wzajemnego oddziaływania ciał nie muszą być jednakowe,

·      dlaczego siły powiązane III zasadą dynamiki nie równoważą się,

·      dlaczego w ruchu po okręgu występuje przyspieszenie dośrodkowe,

Uczeń potrafi:

·      wyznaczyć graficznie wypadkową dwóch dowolnie ustawionych sił,

·      wykonać doświadczenie, polegające na sprawdzeniu zasady akcji i reakcji,

·      zapisać II zasadę dynamiki za pomocą wyrażenia matematycznego w układzie odniesienia spoczywającym lub poruszającym się bez przyspieszenia,

·      wykorzystać II zasadę dynamiki w postaci wyrażenia matematycznego do rozwiązania prostych problemów i zadań rachunkowych,

·      wykonać obliczenia z użyciem właściwych jednostek,

·      wyszukać informacje o rozwoju poglądów na temat przyczyn ruchu i przedstawić je w postaci spójnej całości – w wyjaśnieniach i omówieniach używać poprawnej terminologii,

dobry

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: inercjalny układ odniesienia, nieinercjalny układ odniesienia, współczynnik tarcia,

Uczeń wie i rozumie:

·      że I zasada dynamiki bywa nazywana zasadą bezwładności,

·      jakie są kierunki sił nacisku i tarcia,

·      od czego i jak zależy wartość siły tarcia,

·      że siły bezwładności występują w układzie nieinercjalnym,

Uczeń potrafi:

·      wykonać doświadczenie, polegające na sprawdzeniu zasady akcji i reakcji,

·      zapisać II zasadę dynamiki za pomocą wyrażenia matematycznego w układzie odniesienia spoczywającym lub poruszającym się bez przyspieszenia,

·      wykorzystać II zasadę dynamiki w postaci wyrażenia matematycznego do rozwiązania prostych problemów i zadań rachunkowych,

·      wykonać obliczenia z użyciem właściwych jednostek,

·      wyszukać informacje o rozwoju poglądów na temat przyczyn ruchu i przedstawić je w postaci spójnej całości – w wyjaśnieniach i omówieniach używać poprawnej terminologii,

bardzo dobry

Uczeń potrafi:

·      opisać przykłady sytuacji w układzie nieinercjalnym,

·      zaplanować i przeprowadzić doświadczenie, w którym można sprawdzić słuszność zasad dynamiki, przeanalizować wyniki, wyciągnąć wnioski,

·      stosować matematyczne postaci zasad dynamiki do rozwiązywania typowych problemów i zadań

celujący

Uczeń potrafi:

·      wskazać w danej sytuacji najlepszy inercjalny układ odniesienia,

·      wyjaśnić istnienie pozornej siły (bezwładności) odczuwanej w układzie nieinercjalnym,

·      zastosować zasady dynamiki w wybranych realnych zjawiskach fizycznych (np. spadek ciała z uwzględnieniem zmiennej siły oporu),

·      wyjaśnić rozbieżności teorii z doświadczeniem, uogólnić wyniki,

·      odnaleźć informacje dotyczące prowadzenia badań naukowych oraz jej wpływu na ludzką kulturę i cywilizację.

 
Energia mechaniczna
 
dopuszczający

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: energia, praca, energia kinetyczna, potencjalna (oddziaływania), symbole i jednostki poznanych wielkości fizycznych,

·      zasadę zachowania energii mechanicznej,

Uczeń potrafi:

·      przeprowadzić obserwacje różnych form przekazu energii,

·      Wskazać, jaką postać zasady zachowania energii i jakie zależności matematyczne należy wykorzystać w określonym (elementarnym) zadaniu rachunkowym lub problemie dotyczącym pracy, ciepła i przemian energii,

dostateczny

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: energia mechaniczna, praca, moc,

·      definicje poznawanych pojęć, wielkości fizycznych i jednostek tych wielkości,

·      zasadę zachowania energii mechanicznej,

Uczeń wie i rozumie:

·      od czego i w jaki sposób zależy energia kinetyczna ciała, praca, energia potencjalna,

·      że wartość energii kinetycznej zależy od układu odniesienia,

 
dobry

Uczeń potrafi:

·      zastosować odpowiednie zależności matematyczne i zasady zachowania energii oraz właściwe rozumowanie do rozwiązania prostego zadania rachunkowego dotyczącego pracy, przemian energii,

·      wykonać działania na mianach i danych liczbowych,

·      uzasadnić w jakich przypadkach praca jest dodatnia, ujemna, zerowa,

bardzo dobry

Uczeń potrafi:

·      przeprowadzić doświadczenie, w którym zbada zależność energii potencjalnej od wysokości,

celujący

Uczeń potrafi:

·      samodzielnie wyszukać zjawiska fizyczne w których ujawniają się prawa dotyczące pracy, ciepła i przemian energii, przeprowadzić obserwacje lub pomiary, przeanalizować i zaprezentować wyniki wyjaśniając przebieg zjawiska i ewentualne zastosowania,

·      rozwiązywać zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności dotyczące pracy, energii,

·      wrazić swój pogląd na temat odpowiedzialności naukowca za swoje odkrycie.

 
Efekty relatywistyczne
 
dopuszczający

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: prędkość światła, prędkość względna,

·      że prędkość światła jest nieprzekraczalna,

·      symbole i jednostki poznanych wielkości fizycznych,

·      transformacje Lorentza,

·      postulaty Einsteina,

·      relatywistyczną zasadę dodawania prędkości,

dostateczny

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: pęd relatywistyczny, energia wiązania, energia kinetyczna relatywistyczna, energia spoczynkowa, masa spoczynkowa,

·      wzory określające wymienione wyżej wielkości fizyczne,

Uczeń wie i rozumie:

·      kiedy zachodzi zjawisko skrócenia długości ciała kiedy zachodzi zjawisko dylatacji czasu i na czym ono polega,

dobry

Uczeń potrafi:

·      rozwiązywać proste zadania rachunkowe dotyczące dylatacji czasu                 i skrócenia długości, relatywistycznego prawa dodawania prędkości, 

bardzo dobry

Uczeń potrafi:

·      wyjaśnić na czym polega deficyt masy i obliczyć go,

·      rozwiązywać proste zadania rachunkowe dotyczące: energii w ujęciu relatywistycznym, deficytu masy, energii wiązania, 

celujący

Uczeń potrafi:

·      wytłumaczyć różnice pomiędzy transformacjami Galileusza a Lorentza,

·      wytłumaczyć sens transformacji Galileusza i Lorentza,

·       rozwiązywać zadania rachunkowe o podwyższonym stopniu trudności dotyczące powyższych pojęć.

 
Oddziaływania w przyrodzie
 
dopuszczający

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: oddziaływanie, masa, siła grawitacji (ciężkości), przyspieszenie grawitacyjne (ziemskie), prawo powszechnego ciążenia,

Uczeń wie i rozumie:

·      kiedy siła grawitacji jest równa ciężarowi ciała o czym informują prawa Keplera,

·      że energia potencjalna grawitacji jest ujemna, a największą wartość równą zero osiąga w nieskończoności,

dostateczny

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: energia potencjalna, potencjał, praca w polu grawitacyjnym,

Uczeń potrafi:

·      wyliczyć I prędkość kosmiczną,

·      podać przykłady występowania stanów przeciążenia i nieważkości,

dobry
Uczeń potrafi:

·      wyznaczyć II prędkość kosmiczną z zasady zachowania energii,

·      omówić rzuty w polu grawitacyjnym,

·      opisać przemiany energii zachodzące w polu grawitacyjnym

bardzo dobry

Uczeń potrafi:

·      wyjaśnić powstawanie stanów nieważkości i przeciążenia w kosmosie i na Ziemi,

·      wyznaczyć przyspieszenie grawitacyjne ze znajomości siły powszechnego ciążenia,

celujący

Uczeń potrafi:

·      wyprowadzać wzory i obliczać zadania rachunkowe o podwyższonym stopniu trudności dotyczące: prędkości ucieczki na różnych planetach przy podanych parametrach planet oraz dotyczące obliczeń wagi człowieka na różnych planetach,

·      omówić rzuty w polu grawitacyjnym – ukośny i poziomy wraz z wyprowadzeniem wzorów na parametry opisujące rzuty

 
Transport energii w ruchu falowym
 
dopuszczający

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: drgania swobodne, fala (poprzeczna i podłużna) fala (stojąca, biegnąca), strzałka, węzeł, prędkość i długość fali, okres i częstotliwość fali, dźwięki słyszalne, ultradźwięki, echo, interferencja fal, ugięcie (dyfrakcja) fal,

·      symbole i jednostki poznanych wielkości fizycznych,

·      rodzaje fal: mechaniczna (w tym akustyczna), elektromagnetyczna,

·      zależność długości fali od jej prędkości i okresu,

Uczeń wie i rozumie:

·      że rozprzestrzenianiu się energii drgań nie towarzyszy przenoszenie się materii,

·      że fale dźwiękowe są falami podłużnymi,

·      że częstotliwość drgań struny określa wysokość wytwarzanego dźwięku a emitowana moc – głośność,

·      jakim zjawiskom podlegają fale,

Uczeń potrafi:

·      przeprowadzić obserwacje: wymuszania drgań ciężarka wahadła za pomocą niewielkiej siły, drgań wahadeł sprzężonych, fali stojącej, fali biegnącej, drgań strun i kamertonów, zjawisk falowych,

·      podać przykłady różnych fal występujących w przyrodzie,

·      podać przykłady występowania zjawiska rezonansu w życiu codziennym i przyrodzie,

·      wskazać, jaką zależność matematyczną należy wykorzystać w określonym (elementarnym) zadaniu rachunkowym lub problemie z drgań i fal,

dostateczny

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: rezonans, amplituda fali, okres i częstotliwość fali, fala płaska, kolista, kulista, infradźwięki, moc źródła, natężenie dźwięku, próg słyszalności, próg bólu, zjawisko Dopplera,

·      definicje poznawanych pojęć, wielkości fizycznych i jednostek tych wielkości,

·      warunek na zajście rezonansu mechanicznego,

Uczeń wie i rozumie:

·      jaki jest zakres częstotliwości dźwięków słyszalnych,

·      w jakich ośrodkach rozchodzą się fale akustyczne,

·      że skale częstotliwości i natężenia dźwięku powinny być logarytmiczne,

·      że dwa dźwięki o różnych częstotliwościach a jednakowych natężeniach mogą różnić się głośnością,

Uczeń potrafi:

·      zastosować odpowiednią zależność matematyczną i właściwe rozumowanie do rozwiązania prostego zadania rachunkowego z tego działu,

·      wyszukać informacje o drganiach, falach mechanicznych i akustycznych        i przedstawić je w postaci spójnej całości – w wyjaśnieniach i omówieniach używać poprawnej terminologii;

dobry

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: widmo drgań układu, ruch zgodny w fazie, przeciwny w fazie, poziom natężenia, głośność, odbicie dźwięku, pogłos, dudnienie, interferencja dodatnia (konstruktywna) i ujemna (destruktywna),

·      kształty wykresów zależności od czasu energii kinetycznej, potencjalnej, całkowitej ciała drgającego,

·      warunki na zajście w danym miejscu przestrzeni interferencji dodatniej lub ujemnej,

bardzo dobry
Uczeń wie i rozumie:

·      co to jest słuch absolutny,

·      od czego zależy głośność instrumentów muzycznych,

Uczeń potrafi:

·      naszkicować wykresy zależności od czasu energii kinetycznej, potencjalnej, całkowitej ciała drgającego,

·      wyjaśnić, jakie przemiany energii zachodzą w drganiach harmonicznych,

·      określać poziom natężenia dźwięku (w decybelach) mając dane natężenie (i odwrotnie),

·      na podstawie wykresu przedstawiającego obszar słyszalności porównać poziomy natężenia i głośności różnych dźwięków,

·      wykonać doświadczenia i przeprowadzić porównanie dyfrakcji dźwięków i fal na wodzie,

·      zaplanować i przeprowadzić demonstrację interferencji dźwięków, znaleźć miejsca wzmocnień i osłabień i wyznaczyć długość fali,

·      rozwiązywać typowe zadania rachunkowe i problemy z drgań, fal i akustyki,

·      ukazać związek nauki o drganiach, falach i akustyki z techniką, biologią, medycyną i innymi naukami przyrodniczymi,

celujący

Uczeń potrafi:

·      rozwiązywać zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności z drgań, fal i z akustyki,

·      ukazać związek nauki o drganiach, falach i akustyki z muzyką.

 
Elektrostatyka
 
dopuszczający

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcie linii pola, natężenia pola potencjału pola, pola centralnego, pola jednorodnego, powierzchni ekwipotencjalnej, treść prawa grawitacji i prawa Coulomba,

·      wpływ pola jednorodnego i pola centralnego na ruch ciał,

Uczeń wie i rozumie:

·      umie wskazać przykłady pól jednorodnych oraz centralnych,

·      że matematyczny opis pola elektrycznego i grawitacyjnego jest bardzo zbliżony,

·      czym różnią się przewodniki od dielektryków,

·      jakie pole jest wewnątrz przewodnika, a jakie wewnątrz dielektryka,

·      podział ciał na przewodniki, półprzewodniki i izolatory,

dostateczny

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcie strumienia w polu elektrostatycznym i jego jednostkę,

·      pojęcie pojemności elektrycznej,

Uczeń potrafi:

·      stosować zasadę superpozycji pól,

·      obliczyć pojemność zastępczą dla połączonych równolegle i szeregowo kondensatorów,

·      podać zastosowania kondensatorów,

dobry

Uczeń potrafi:

·      opisać pole elektrostatyczne za pomocą pojęć potencjału, natężenia pola i linii pola,

·      przedstawić graficznie pole grawitacyjne i elektryczne, ich natężenie oraz powierzchnie ekwipotencjalne,

·      obliczyć natężenie pola elektrycznego i grawitacyjnego,

·      wyjaśnić różnice miedzy polem magnetycznym a polami grawitacyjnym i elektrycznym,

Uczeń wie i rozumie:

·      pojęcie wykonania w polu elektrostatycznym pracy, zna wzór na pracę,

bardzo dobry

Uczeń potrafi:

·      rozwiązać zadania i problemy z wykorzystaniem praw, wzorów na natężenie i potencjał pola,

·      obliczyć wartość i wyznaczyć kierunek, z jaką pole działa na umieszczony w nim obiekt,

·      przewidzieć i opisać tor ruchu obiektu w danym polu,

·      wyjaśnić wpływ pola na energię poruszających się w nim obiektów,

·      opisać wpływ obecności dielektryków na natężenie pola elektrycznego,

celujący
Uczeń potrafi:

·      rozważyć przypadki od czego zależy: energia, natężenie, ładunek, napięcie między okładkami kondensatora, przy zbliżaniu i oddalaniu okładek od siebie,

·      policzyć pojemność zastępczą dla kondensatora, do którego włożono dielektryk o zadanej grubości,

·      obliczać zadania o podwyższonym poziomie trudności

 
Przewodnictwo elektryczne
 
dopuszczający

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: prąd elektryczny (stały), źródło napięcia, odbiornik energii elektrycznej, przewody, mierniki (amperomierz, woltomierz), przewodniki, natężenie prądu I, indukcyjność, napięcie elektryczne U, opór elektryczny R, elektryczne obwody drgające, opornik, prąd przemienny (sieciowy) i jego okres oraz częstotliwość, napięcie przemienne i jego amplituda,

·      oznaczenia poznanych elementów obwodów na schematach: półprzewodnik, dioda, tranzystor,

·      prawo Ohma dla fragmentu obwodu,

·      symbole i jednostki poznanych wielkości fizycznych,

Uczeń wie i rozumie:

·      jak włączamy amperomierz i woltomierz w obwód,

·      gdzie wykorzystujemy prąd stały a gdzie zmienny, na czym polega analogowy i cyfrowy zapis sygnałów,

dostateczny

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: bateria, akumulator, ogniwo galwaniczne, dynamo, generator, półprzewodniki, izolatory, nośniki prądu, opór zastępczy, połączenie szeregowe i równoległe, siła elektromotoryczna , opór wewnętrzny ogniwa, napięcie skuteczne, moc, moc skuteczna, bezpiecznik,

·      definicje poznawanych pojęć, wielkości fizycznych i jednostek tych wielkości,

·      jakie są nośniki prądu w różnych ośrodkach i jaki jest kierunek prądu,

·      I i II prawo Kirchhoffa,

·      prawo Ohma dla całego obwodu,

·      wzory na pracę (całkowitą, użyteczną) i moc dla prądu stałego oraz moc skuteczną prądu przemiennego,

·      zasadę działania domowej instalacji elektrycznej,

Uczeń wie i rozumie:

·      jaka jest przyczyna powstawania oporu elektrycznego,

·      jaka jest zależność napięcia skutecznego od maksymalnego,

Uczeń potrafi:

·      wyznaczyć opór zastępczy układu oporników połączonych szeregowo i równolegle,

·      na podstawie podanych wyników natężenia i napięcia sporządzić wykres zależności I(U) i dokonać prostej analizy wykresu,

·      odczytywać schematy obwodów elektrycznych,

·      zastosować odpowiednią zależność matematyczną i właściwe rozumowanie do rozwiązania prostego zadania rachunkowego dotyczącego prądów stałych i przemiennych,

·      wykonać działania na mianach i danych liczbowych,

dobry

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: charakterystyka prądowo – napięciowa, elektrody, natężenie skuteczne, oscyloskop, zależność (jakościową) oporu elektrycznego od temperatury dla metali i półprzewodników,

Uczeń potrafi:

·      rozwiązywać typowe zadania rachunkowe i problemy z prądu elektrycznego,

 
bardzo dobry

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: kondensator, mechanizm wzbudzania prądu elektrycznego przez pole elektromagnetyczne,

·      wielkości charakteryzujące elektryczne obwody drgające

 

Uczeń wie i rozumie:

·      że w półprzewodnikach istnieje przewodnictwo elektronowe i dziurawe,

Uczeń potrafi:

·      rozwiązywać zadania rachunkowe i problemy z tego działu o podwyższonym stopniu trudności,

celujący

Uczeń zna i rozumie:

·      związek między amplitudami napięcia i natężenia dla prądu przemiennego przy obciążeniu oporem R,

·      pojęcia: elektrolit, dioda półprzewodnikowa,

Uczeń potrafi:

·      przeprowadzić obserwację wskazań mierników w obwodach prądu stałego i zmiennego,

·      wskazać, jaki wzór należy wykorzystać w określonym zadaniu rachunkowym lub problemie dotyczącym prądu stałego i przemiennego,

·      rozwiązywać zadania rachunkowe i problemy z tego działu o podwyższonym stopniu trudności.

 
Oddziaływania elektromagnetyczne
 
dopuszczający

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: pole magnetyczne, linie pola, siła Lorentza, indukcja pola magnetycznego, siła elektrodynamiczna, prąd indukcyjny,

·      symbole i jednostki poznanych wielkości fizycznych,

Uczeń wie i rozumie:

·      że źródłami pola magnetycznego są magnesy i poruszające się ładunki (również tworzące prąd elektryczny),

·      że pole to działa na magnesy i poruszające się ładunki (prądy),

·      że magnes (elektromagnes) przyciąga żelazne przedmioty,

Uczeń potrafi:

·      przeprowadzić obserwację linii pola magnetycznego magnesów przewodników z prądem, działania pola magnetycznego na ładunki                i przewodniki z prądem, wzbudzania prądu indukcyjnego,

·      wskazać, jaką zależność matematyczną należy wykorzystać w określonym (elementarnym) zadaniu rachunkowym,

dostateczny

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: reguła lewej dłoni, silnik elektryczny, indukcja elektromagnetyczna,

·      definicje poznawanych pojęć, wielkości fizycznych i jednostek tych wielkości,

·      wyrażenie matematyczne na zależność siły Lorentza i elektrodynamicznej od innych wielkości,

·      sposoby wzbudzania prądu indukcyjnego,

Uczeń wie i rozumie:

·      że linie pola magnetycznego tworzą zawsze domknięte pętle,

·      że żelazo można namagnesować trwale a rdzeń żelazny silnie wzmacnia pole magnetyczne elektromagnesu,

Uczeń potrafi:

·      korzystając z odpowiednich reguł określić kierunek i zwrot linii pola magnetycznego, siły Lorentza (i elektrodynamicznej), oraz kierunku przepływu prądu indukcyjnego,

·      omówić zasadę działania silnika elektrycznego,

·      zastosować odpowiednią zależność matematyczną i właściwe rozumowanie do rozwiązania prostego zadania rachunkowego,

dobry

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: elektromagnes, cewka (zwojnica, solenoid), strumień pola magnetycznego, prądnica prądu przemiennego (generator), transformator, uzwojenie pierwotne i wtórne, diamagnetyki, paramagnetyki, ferromagnetyki,

·      wzór na strumień pola magnetycznego,

·      prawo indukcji magnetycznej,

Uczeń wie i rozumie:

·      jaki jest związek napięć w transformatorze z liczbą zwojów,

·      jak zachowują się substancje magnetyczne zewnętrznym polu magnetycznym,

·      że właściwości magnetyczne substancji wynikają z ruchów elektronów w atomach,

bardzo dobry

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: akcelerator, pozyton, indukowane pole magnetyczne (własne),

Uczeń wie i rozumie:

·      że nie ma pojedynczych biegunów magnetycznych,

Uczeń potrafi:

·      rozwiązywać zadania rachunkowe i problemy z tego działu o podwyższonym stopniu trudności,

·      wyjaśnić właściwości dia-, para- i ferromagnetyków,

·      podać zastosowania dia-, para- i ferromagnetyków,

celujący

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: komora Wilsona i pęcherzykowa, spektrograf masowy, domeny magnetyczne, temperatura Curie, nadprzewodnik,

Uczeń potrafi:

·      wyjaśnić na czym polega zjawisko samoindukcji i indukcji wzajemnej,

·      powiedzieć od czego zależy indukcyjność cewki,

·      rozwiązywać zadania o podwyższonym stopniu trudności.

 
Własności materii
 
dopuszczający

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia gęstości, ciśnienia, parcia, siły wyporu,

·      treść praw Pascala i Archimedesa,

·      prawo Hook’a,

·      podział ciał stałych na sprężyste, plastyczne i kruche,

dostateczny

Uczeń wie i rozumie:

·      jak oblicza się ciśnienie wywierane na podłoże przez ciała stałe,

·      jak oblicza się ciśnienie wywierane przez ciecz na dno naczynia,

·      w jakich warunkach ciała pływają a w jakich toną,

·      przykłady wykorzystania zjawisk hydrostatycznych i aerostatycznych,

·      co to naprężenie wewnętrzne i wytrzymałość materiału na zerwanie,

     drugą  z postaci prawa Hook’a,
dobry

Uczeń wie i rozumie:

·      od czego zależy wydłużenie ciała sprężystego,

Uczeń potrafi:

·      wyjaśnić zjawiska hydrostatyczne i aerostatyczne przewidywać pływanie bądź tonięcie ciał w danej cieczy,

bardzo dobry

Uczeń potrafi:

·      rozwiązywać zadania i problemy z wykorzystaniem wzorów na gęstość, ciśnienie i siłę wyporu oraz praw Pascala i Archimedesa,

·      zastosować wzór na siłę parcia do zadań rachunkowych,

·      wyjaśnić od czego zależą siły parcia,

celujący

Uczeń potrafi:

·      rozwiązywać zadania o podwyższonym stopniu trudności.

 
Procesy termodynamiczne
 
dopuszczający

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: silnik cieplny, grzejnik, chłodnica, ciepło pobrane, praca mechaniczna, ciepło oddane, sprawność silnika,

·      symbole i jednostki poznanych wielkości fizycznych,

·      że gaz doskonały stanowi użyteczny model gazu rzeczywistego,

·      różnice między przemianami gazowymi: izotermiczną, izobaryczną                i izochoryczną i potrafi je scharakteryzować równania poznanych przemian gazowych,

·      pojęcia: ciepła topnienia, ciepło parowania, ciepło skraplania, ciepło krzepnięcia, punkt potrójny,

·      że zarówno topnienie jak i wrzenie określonej substancji krystalicznej zachodzi w konkretnej temperaturze,

·      nazwy przejść fazowych pomiędzy poszczególnymi stanami skupienia,

Uczeń wie i rozumie:

·      że, aby silnik działał wykonując pracę, musi nie tylko pobierać ciepło z grzejnika ale również oddawać część ciepła do chodnicy,

·      że pierwotnym źródłem energii na Ziemi jest Słońce,

Uczeń potrafi:

·      wskazać, jaką zależność matematyczną należy wykorzystać w określonym (elementarnym) zadaniu rachunkowym lub problemie dotyczącym silników,

dostateczny

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: bezwzględna skala temperatur (skala Kelvina), silnik Carnota, I zasada termodynamiki, elektrownia konwencjonalna i jądrowa, paliwo, reaktor jądrowy,

·      zależność sprawności silnika Carnota od temperatur grzejnika i chłodnicy

     wzór kinetycznej teorii gazów,

·      pojęcia ciepła molowego w stałej objętości i stałym ciśnieniu,

Uczeń wie i rozumie:

·      że silnik Carnota ma największą sprawność,

·      że miarą temperatury gazów jest średnia energii kinetyczna jego cząsteczek,

·      na czym polega zasada bilansu cieplnego,

Uczeń potrafi:

·      przeanalizować na prostym schemacie ideowym przepływ energii w silniku cieplnym i chłodziarce oraz elektrowni,

·      podać dwa sformułowania II zasady termodynamiki (Kelvina i Clausiusa),

·      zastosować odpowiednie zależności matematyczne i właściwe rozumowanie do rozwiązania prostego zadania rachunkowego dotyczącego silników,

·      wykonać działania na mianach i danych liczbowych,

·      potrafi przedstawić przemiany jakim podlega gaz na odpowiednich wykresach,

dobry

Uczeń zna i rozumie:

·      Pojęcia: perpetuum mobile I rodzaju i II rodzaju, chłodziarka (pompa cieplna), entropia, procesy odwracalne i nieodwracalne,

Uczeń wie i rozumie:

·      od czego zależy sprawność silnika Carnota,

·      kiedy ta sprawność dążyłaby do zera albo jedności,

·      dlaczego silniki rzeczywiste mają mniejszą sprawność niż silnik Carnota,

·      że skutkiem realnych procesów jest wzrost entropii, czyli wzrost nieuporządkowani,

Uczeń potrafi:

·      przeanalizować na schemacie ideowym przepływ energii w silniku cieplnym i chłodziarce oraz elektrowni węglowej i jądrowej z uwzględnieniem strat energii,

·      rozwiązywać typowe zadania rachunkowe i problemy z termodynamiki;

·      opisać wybraną przemianę gazową,

·      narysować i zinterpretować wykresy zależności p(v), p(T) lub v(T) dla danej przemiany gazowej,

·      wskazać przykłady przemian gazowych,

·      wyznaczyć ciepło danego przejścia,

bardzo dobry

Uczeń potrafi:

·      wykazać równoważność dwóch sformułowań II zasady termodynamiki (Kelvina i Clausiusa),

·      wyjaśnić pojęcie entropii,

·      rozwiązywać zadania rachunkowe i problemy z termodynamiki o podwyższonym stopniu trudności,

celujący

Uczeń potrafi:

·      rozwiązywać zadania rachunkowe i problemy z termodynamiki o podwyższonym stopniu trudności,

·      opisać przemiany fazowe,

·      obliczać ciepło przemian fazowych,

·      zastosować zasadę bilansu cieplnego.

 
Światło i jego rola w przyrodzie
 
dopuszczający

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: źródło światła, światło widzialne, ultrafiolet i podczerwień, promień świetlny, cień, półcień, laser, rozpraszanie światła, odbicie, załamanie, kąty padania, odbicia, załamania, współczynnik załamania ośrodka, skupianie (ogniskowanie), soczewka (skupiająca, rozpraszająca), ognisko i ogniskowa soczewki, obraz rzeczywisty, krótkowzroczność, dalekowzroczność, rozszczepienie światła, dyfrakcja i interferencja światła,

·      symbole i jednostki poznanych wielkości fizycznych,

·      prawa odbicia i załamania światła,

 

Uczeń wie i rozumie:

·      że w ośrodkach jednorodnych światło rozchodzi się po liniach prostych,

·      gdzie się skupia wiązka promieni równoległych do osi soczewki skupiającej po przejściu przez nią,

·      co to znaczy, że soczewka jest skupiająca lub rozpraszająca,

·      jakich okularów (plusów czy minusów) powinien używać krótkowidz a jakich dalekowidz,

·      że światło białe jest mieszaniną wielu składowych 9 różnych barwach,

·      że światło jest falą elektromagnetyczną,

dostateczny

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: fala elektromagnetyczna, promieniowanie elektromagnetyczne, źródła punktowe i rozciągłe, promień świetlny, zdolność skupiająca, obraz pozorny, akomodacja oka, natężenie światła, pryzmat, widmo światła białego, podczerwień, ultrafiolet,

·      definicje poznawanych pojęć, wielkości fizycznych i jednostek tych wielkości,

·      równanie soczewki,

·      przybliżoną wartość prędkości światła,

Uczeń wie i rozumie:

·      na czym polega krótkowzroczność i dalekowzroczność,

Uczeń potrafi:

·      zapisać, w postaci wyrażenia matematycznego, prawa odbicia i załamania światła i zilustrować te prawa,

·      wyjaśnić powstawanie obrazu w zwierciadle płaskim przedstawiając na rysunku bieg promieni,

·      narysować konstrukcje powstawania obrazów w soczewkach skupiających i określić, jakie powstają obrazy,

dobry

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: widmo fal elektromagnetycznych, całkowite wewnętrzne odbicie i kąt graniczny, światłowód, siatka dyfrakcyjna, światło spolaryzowane (liniowo), polaryzator,

Uczeń potrafi:

·      narysować konstrukcje powstawania obrazów w soczewkach rozpraszających i określić, jakie powstają obrazy,

bardzo dobry

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: korpuskularna teoria światła, rogówka, tęczówka, złudzenie optyczne, wady wzroku, siatka dyfrakcyjna odbiciowa, stała siatki, światło laserowe (spójne),

·      że używając światła białego do oświetlenia siatki dyfrakcyjnej otrzymujemy widma,

Uczeń potrafi:

·      opisać fizyczne aspekty budowy oka i mechanizmu widzenia,

·      rozwiązywać zadania rachunkowe i problemy z optyki o podwyższonym stopniu trudności,

celujący

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: pręciki, czopki, proces fotochemiczny, w oku, purpura wzrokowa, powidok, czułość widmowa, barwa dopełniająca,

Uczeń wie i rozumie:

·      na czym polega widzenie przestrzenne,

Uczeń potrafi:

·      wyznaczyć doświadczalnie długość fali świetlnej za pomocą siatki dyfrakcyjnej,

·      opracować wyniki doświadczenia,

·      rozwiązywać typowe zadania rachunkowe i problemy z optyki,

·      rozwiązywać zadania rachunkowe i problemy z optyki o podwyższonym stopniu trudności.

 
Budowa atomu i jądra atomowego
 
dopuszczający

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: atom, jądro atomowe, elektron, neutron, proton, foton, cząstka alpha, jonizacja atomu (cząsteczki), jon (dodatni, ujemny), orbita dozwolona, stała symbole i jednostki poznanych wielkości fizycznych; stała rozpadu, czas połowicznego rozpadu, średni czas życia cząstek,

Uczeń wie i rozumie:

·      na czym polega zjawisko fotoelektryczne,

·      wzory określające poznane wielkości fizyczne,

·      że elektrony w atomie nie mogą mieć dowolnych spinów,

·      prawo rozpadu promieniotwórczego energii tylko ściśle określone przebywając na dozwolonych orbitach,

·      że atom wysyła promieniowanie przy przeskoku elektronu z dalszej orbity na bliższą,

dostateczny

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: masa atomowa, ładunek elementarny, liczba masowa A, liczba atomowa Z, fotoelektron, kwant energii, praca wyjścia, poziom energetyczny, stan podstawowy, stan wzbudzony, energia jonizacji,

·      definicje poznawanych pojęć, wielkości fizycznych i jednostek tych wielkości,

Uczeń wie i rozumie:

·      że zjawisko fotoelektryczne jest potwierdzeniem korpuskularnej teorii światła i oddziałują w nim pojedyncze fotony i elektrony,

·      jak wygląda model planetarny atomu wodoru,

Uczeń potrafi:

·      rozróżnić promieniotwórczość α, β, γ ,

·      omówić jak zmienia się z czasem aktywność substancji promieniotwórczej i jak obliczyć tę aktywność po kilku pełnych okresach połowicznego zaniku,

dobry

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: fala materii (de Broglie'a), widmo absorpcyjne,

Uczeń wie i rozumie:

·      jakie zjawisko potwierdza falową naturę elektronów,

·      jak powstaje i jak wygląda widmo absorpcyjne,

·      zjawisko Comptona,

Uczeń potrafi:

·      uzupełnić podaną reakcję jądrową w oparciu o zasady zachowania liczby nukleonów i ładunku,

·      omówić, jak było badane zjawisko fotoelektryczne i jak można w nim wyznaczyć liczbę elektronów i modele atomu wodoru,

·      rozwiązywać typowe zadania rachunkowe i problemy dotyczące zjawiska fotoelektrycznego, atomów i innych zagadnień z tego działu,

·      obliczać liczbę jąder jaka uległa rozpadowi mając dane masę początkową substancji,

bardzo dobry

Uczeń zna i rozumie:

·      zasadę nieoznaczoności Heisenberga dla położenia i prędkości oraz czasu      i energii,

Uczeń potrafi:

·      wyjaśnić w pełni mechanizm zjawiska fotoelektrycznego; uzasadnić na jego podstawie korpuskularną teorię światła,

·      wyjaśnić zasadę działania lasera,

·      rozwiązywać zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności z tego działu,

celujący

Uczeń zna i rozumie:

·      pojęcia: mikroskop elektronowy, liczba kwantowa n, orbita stacjonarna, przeskok kwantowy, widma emisyjne, linie widmowe, widmo liniowe (dyskretne),

Uczeń potrafi:

·      przeprowadzić obserwację wybijania przez światło elektronów z ujemnie naładowanej płytki (cynkowej) oraz obserwację promieniowania atomów gazu i ich widm oraz podać, gdzie są wykorzystywane te zjawiska,

·      przeprowadzić demonstrację przebiegu zjawiska fotoelektrycznego dla cynku i wyciągnąć jakościowe wnioski,

·      oszacować promień jądra,

·      rozwiązywać zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności z tego działu,

·      uzasadnić falową naturę elektronów i innych cząstek,

·      wyprowadzić zależności promienia, prędkości i energii elektronu w atomie wodoru od liczby kwantowej n,

·      uzasadnić, jakie są granice stosowalności modelu Bohra.

 
Budowa i ewolucja Wszechświata
 
dopuszczający

Uczeń zna i rozumie:

·      sposoby obserwacji Wszechświata dawniej i dziś,

·      skąd pochodzi energia gwiazd,

·      etapy ewolucji Słońca,

Uczeń wie i rozumie:

·      czym zajmuje się kosmologia,

·      że Słońce wypromieniowuje ilość energii stałą w czasie,

·      że patrzenie na Słońce bez odpowiednich okularów jest groźne dla oczu,

dostateczny

Uczeń zna i rozumie:

·      diagram H – R,

·      główne etapy cyklu życia gwiazdy podobnej do Słońca,

·      w jakich warunkach może powstać czarna dziura,

·      fakty wskazujące na istnienie czarnych dziur,

·      zna budowę naszej Galaktyki,

Uczeń wie i rozumie:

·      że poza naszą Galaktyką istnieją inne,

·      że Droga Mleczna to obraz naszej Galaktyki obserwowanej z Ziemi,

·      jaka przemiana pierwiastków jest źródłem energii promieniowanej przez Słońce,

dobry

Uczeń zna, wie i rozumie:

·      że wszechświat się rozszerza,

·      podstawy teorii Wielkiego Wybuchu,

·      że czas życia gwiazdy zależy od jej masy,

·      jaki kształt ma nasza galaktyka,

·      jakie mogą być końcowe stadia życia gwiazdy,

Uczeń potrafi:

·      podać uproszczoną wersję teorii historii Wszechświata,

bardzo dobry

Uczeń zna i rozumie:

·      Pojęcia: cefeidy, gromady galaktyk, supergromady,

·      Prawo Hubble’a,

·      klasyfikację widmowa gwiazd,

·      podstawowe cechy promieniowania termicznego,

Uczeń potrafi:

·      opisać ewolucję gwiazd o różnych masach początkowych,

·      wskazać drogę ewolucji danej gwiazdy na diagramie H – R,

·      porównać cechy różnych typów galaktyk,

celujący

Uczeń zna i rozumie:

·      nowinki dotyczące badań kosmosu,

Uczeń potrafi:

·      zapisać schemat typowej reakcji termojądrowej zachodzącej we wnętrzu Słońca,

·      omówić sposoby wyznaczania odległości do gwiazd,

·      omówić teorię Wielkiego Wybuchu i domniemanych dalszych losów wszechświata,

·      samodzielnie wyszukiwać zjawiska fizyczne, w których ujawniają się prawa dotyczące gwiazd i kosmosu, przeprowadzić obserwację lub pomiary, przeanalizować i zaprezentować wyniki wyjaśniając przebieg zjawiska,

·      sporządzać różne diagramy i interpretować je.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  1. (Metody sprawdzania wiadomości i umiejętności) Formy aktywności
    ucznia podlegające ocenie
    wraz z przypisanymi
    im wielkościami wagowymi i kolorami
 
FORMA AKTYWNOŚCI
ILOŚĆ W OKRESIE
WAGA
KOLOR
Prace klasowe
1 – 3
5 -7
czerwony
Kartkówki
2 – 3
3
zielony
Odpowiedzi ustne
1 – 2
2
Czarny, niebieski
Prezentacje
1
1
j.w.
Pisemne prace domowe
1 – 2
1
j.w.
Aktywność na lekcji
Bez ograniczeń
1
j.w.
 
 
  1. Kryteria i zasady oceniania wiadomości i umiejętności
 

            Zgodne z Systemem Oceniania Wewnątrzszkolnego

 
  1. Sposoby przeliczania plusów i minusów na oceny cząstkowe
 

            Uzyskanym plusom i minusom odpowiadają oceny:

                                                    dziesięć plusów             – celujący,

                                                    pięć plusów                   – bardzo dobry,

                                                    trzy minusy                   –   niedostateczny.

 
  1. Ewaluacja i modyfikacja
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 

Kl. I
Przewidywane osiągnięcia uczniów liceum i technikum w zakresie wiadomości i umiejętności z działów:

1. Fizyka i fizycy
2. Ruch, jego powszechność i względność
3. Oddziaływania w przyrodzie
 
  Wymagania podstawowe
   Uczeń spełniający wymagania podstawowe otrzymuje ocenę dostateczną, uczeń spełniający połowę wymagań podstawowych otrzymuje ocenę dopuszczającą.

 

 

 

  1. Poziom rozszerzony – Numer programu nauczania – DKOS-5002-38 / 04
Wydawnictwo Zamkor
 
Kinematyka
 
dopuszczający
Uczeń:
·      wyjaśnia na wybranym przykładzie względność ruchu,
·      dokonuje klasyfikacji ruchów ze względu na tor na ruchy prostoliniowe       i krzywoliniowe,
·      wyjaśnia pojęcie prędkości jako wielkości wektorowej,
·      omawia ruch jednostajny prostoliniowy na wybranym przykładzie,
·      określa typ zależności drogi i prędkości od czasu w ruchu jednostajnym prostoliniowym i jednostajnie zmiennym,
·      oblicza wartość prędkości w ruchu jednostajnym prostoliniowym                 i jednostajnie zmiennym,
·      oblicza drogę przebytą w ruchu jednostajnym prostoliniowym i jednostajnie zmiennym,
dostateczny
Uczeń:
·      zna i posługuje się przyopisie ruchu pojęciami: układ odniesienia, wektor położenia, wektor przemieszczenia,
·      dodaje i odejmuje wektory o tym samym kierunku,
·      wyjaśnia różnicę między pojęciami drogi i wektorem położenia w ruchu prostoliniowym i krzywoliniowym,
·      wyjaśnia różnicę między prędkością średnią chwilową w ruchu niejednostajnym,
·      oblicza przemieszczenie na podstawie podanych położeń ciała w określonym czasie,
·      oblicza drogę w ruchu prostoliniowym na podstawie podanych położeń ciała w określonym czasie,
·      oblicza prędkość średnia w ruchu prostoliniowym, gdy zwrot prędkości nie zmienia się,
·      rozwiązuje proste zadania rachunkowe z ruchu jednostajnego prostoliniowego,
·      oblicza prędkość względną dwóch ciał, gdy ich prędkości mają zwroty zgodne lub przeciwne a kierunki takie same,
·      wyjaśnia pojęcie ruchu jednostajnie opóźnionego na wybranym przykładzie,
·      definiuje przyspieszenie jako wielkość wektorową,
·      oblicza dowolną wielkość z zależności V = vo+ a t,
·      określa zwrot wektorów prędkości i przyspieszenia w ruchach jednostajnie zmiennych,
·      oblicza drogę przebytą przez ciało poruszające się ruchem jednostajnie przyspieszonym,
·      na podstawie wykresu zależności prędkości od czasu i drogi od czasu określa jakim ruchem poruszało się ciało,
·      stosuje pojęcie prędkości liniowej w prostych zadaniach problemowych       i rachunkowych,
·      stosuje pojęcie prędkości kątowej w prostych zadaniach problemowych       i rachunkowych,
·      zna i stosuje w zadaniach zależności między okresem i częstotliwością,
·      zna i stosuje w zadaniach zależność między prędkością liniową i kątową,
·      zna pojęcie przyspieszenia dośrodkowego w ruchu po okręgu,
·      stosuje zależności między wielkościami charakteryzującymi ruch po okręgu (prędkość liniowa i kątowa, okres, częstotliwość, przyspieszenie dośrodkowe) do rozwiązywania prostych zadań rachunkowych,
dobry
Uczeń:
·      dodaje i odejmuje wektory o różnych kierunkach,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe z ruchu jednostajnego prostoliniowego,
·      oblicza prędkość względna ciał, gdy kierunki ich prędkości są różne,
·      planuje prosty eksperyment sprawdzający, czy ciało porusza się ruchem jednostajnym prostoliniowym,
·      określa zwrot wektorów prędkości, przyrostu prędkości i przyspieszenia w ruchach jednostajnie zmiennych,
·      na podstawie wykresu zależności prędkości od czasu i drogi od czasu oblicza wielkości charakteryzujące ruch: droga, prędkość, przyspieszenie,
·      stosuje geometryczna interpretację pola pod wykresem zależności prędkości od czasu dla obliczenia drogi w dowolnym ruchu,
·      stosuje interpretację geometryczna pola pod wykresem zależności a(t) dla obliczenia przyrostu prędkości,
·      rozwiązuje proste zadania rachunkowe z ruchu jednostajnie przyspieszonego,
·      zna i stosuje pojęcie przyspieszenia w ruchu krzywoliniowym,
·      określa kierunek przyspieszenia całkowitego w ruchu krzywoliniowym przyspieszonym i opóźnionym jako sumę wektorową przyspieszenia stycznego i dośrodkowego,
·      stosuje zasadę rozkładania przyspieszenia całkowitego na przyspieszenie styczne i dośrodkowe w zadaniach rachunkowych dla obliczenia jednej       z tych wielkości,
·      stosuje pojęcie prędkości liniowej w zadaniach problemowych                     i rachunkowych,
·      stosuje pojęcie prędkości kątowej w zadaniach problemowych                      i rachunkowych,
·      stosuje zależności między wielkościami charakteryzującymi ruch po okręgu (prędkość liniowa i kątowa, okres, częstotliwość, przyspieszenie dośrodkowe) do rozwiązywania zadań rachunkowych,
bardzo dobry
Uczeń:
·      rozwiązuje zadania rachunkowe z ruchu jednostajnego prostoliniowego posługując się równaniami ruchu,
·      rozwiązuje zadania z ruchu jednostajnego prostoliniowego sposobem graficznym (przy pomocy wykresów),
·      rozwiązuje złożone (zawierające kilka zależności między wielkościami fizycznymi) zadania rachunkowe z ruchu jednostajnie przyspieszonego,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe z ruchu jednostajnie przyspieszonego przy pomocy równań ruchu,
·      stosuje pojęcie prędkości liniowej w złożonych zadaniach problemowych i rachunkowych,
 
celujący
Uczeń:
·      stosuje pojęcie prędkości kątowej w złożonych zadaniach problemowych i rachunkowych,
·      stosuje zależności między wielkościami charakteryzującymi ruch po okręgu (prędkość liniowa i kątowa, okres, częstotliwość, przyspieszenie dośrodkowe) do rozwiązywania złożonych zadań rachunkowych,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności.
 
 
Dynamika
 
dopuszczający
Uczeń:
·      określa i przedstawia graficznie siły (i ich cechy) działające na ciało pozostające w spoczynku lub poruszające się ruchem jednostajnym prostoliniowym,
·      stosuje zasadę bezwładności przy wyjaśnianiu zjawisk fizycznych,
·      stosuje I zasadę dynamiki dla określania wartości sił działających na ciało,
·      określa siły działające na ciało poruszające się ruchem jednostajnie przyspieszonym,
·      definiuje jednostkę siły,
·      oblicza przyspieszenie ciała, gdy w kierunku ruchu działa tylko jedna siła,
·      wskazuje na przykładzie siły wynikające z III zasady dynamiki,
·      wykazuje słuszność III zasady dynamiki na wybranym przykładzie,
·      określa kierunek zwrot i wartość siły dośrodkowej w podanym przykładzie ruchu po okręgu,
·      podaje przykłady oporów ruchu z życia codziennego,
·      wyjaśnia przyczyny występowania tarcia w przyrodzie,
·      wyjaśnia pojęcie tarcia statycznego i kinetycznego,
·      wyznacza siłę tarcia na poziomej płaszczyźnie korzystając z I zasady dynamiki,
·      oblicza pracę, gdy kierunek siły jest zgodny z kierunkiem przesunięcia,
·      zna jednostki pracy i mocy podstawowe i pochodne,
·      rozróżnia poszczególne rodzaje energii mechanicznej,
·      opisuje ruch ciała przy swobodnym spadaniu,
dostateczny
Uczeń:
·      wyjaśnia pojęcie układu inercjalnego i podaje przykłady takiego układu,
·      wyjaśnia pojęcie układu nieinercjalnego i podaje jego przykłady,
·      określa kierunek, zwrot i oblicza wartość pędu poruszającego się ciała,
·      określa warunki jakie muszą być spełnione, aby pęd ciała (układu ciał) nie zmieniał się,
·      analizuje zasadę zachowania pędu dla zderzeń niesprężystych,
·      stosuje zasadę zachowania pędu w prostych zadaniach rachunkowych i problemowych,
·      oblicza przyspieszenie ciała, gdy na niego działa kilka sił składowych,
·      rozwiązuje proste zadania rachunkowe z zastosowaniem II zasady dynamiki,
·      wykorzystuje III zasadę dynamiki w prostych zadaniach problemowych i rachunkowych,
·      zapisuje drugą zasadę dynamiki dla podanego przykładu ruchu po okręgu,
·      rozwiązuje proste zadania rachunkowe i problemowe z dynamiki ruchu po okręgu,
·      oblicza siłę tarcia korzystając z zależności siły tarcia od siły nacisku,
·      przedstawia graficznie siły działające na ciało na równi pochyłej,
·      wyjaśnia, jakie warunki muszą być spełnione, aby wykonana praca była: dodatnia, ujemna, równa zero,
·      oblicza pracę i moc w prostych zadaniach rachunkowych,
·      określa, jak zależy energia kinetyczna od masy ciała i prędkości,
·      oblicza energię kinetyczną i potencjalną grawitacji i sprężystości ciała,
·      wyjaśnia zasadę zachowania energii na wybranym przykładzie,
·      stosuje zasadę zachowania energii do rozwiązywania zadań rachunkowych,
·      opisuje ruch ciała przy swobodnym rzucie pionowym,
·      rozwiązuje proste zadania ze swobodnego spadania i rzutu pionowego w dół,
dobry
Uczeń:
·      analizuje zasadę zachowania pędu w czasie zjawiska odrzutu,
·      wykorzystuje zasadę zachowania pędu dla obliczania prędkości lub masy jednego z ciał, które biorą udział w odrzucie,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe z zastosowaniem I zasady dynamiki,
·      wykorzystuje III zasadę dynamiki w zadaniach problemowych                     i rachunkowych,
·      stosuje zasady dynamiki dla układu kilku poruszających się ciał (np.: klocków związanych nićmi),
·      analizuje siły działające na ciało znajdujące się w windzie poruszającej z pewnym przyspieszeniem,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe i problemowe z dynamiki ruchu po okręgu,
·      stosuje I zasadę dynamiki dla ciała na równi pochyłej,
·      zapisuje II zasadę dynamiki dla ciała zsuwającego się po równi pochyłej bez tarcia,
·      określa warunki jakie muszą być spełnione, aby ciało nie zsuwało się po równi pochyłej,
·      rozwiązuje proste zadania rachunkowy z ruchu ciał po równi pochyłej,
·      oblicz pracę, gdy wektor siły i wektor przesunięcia tworzą pewien kąt,
·      uzasadnia wzór na energię kinetyczną i potencjalną poprzez obliczenie wykonanej pracy,
·      uzasadnia wzór na energię potencjalną sprężystości poprzez obliczenie wykonanej przy rozciąganiu sprężyny,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe z pracy, mocy i energii,
·      oblicza pracę jako pole pod wykresem F(r),
·      stosuje zasadę zachowania energii do rozwiązywania zadań i rachunków,
·      opisuje ruch ciała przy swobodnym spadaniu, rzucie pionowym, rzucie poziomym i ukośnym
·      rozwiązuje zadania rachunkowe z rzutów
bardzo dobry
Uczeń:
·      stosuje zasadę zachowania pędu w złożonych zadaniach rachunkowych i problemowych,
·      rozwiązuje złożone zadania rachunkowe z zastosowaniem II zasady dynamiki,
·      wykorzystuje III zasadę dynamiki w zadaniach problemowych i rachunkowych,
·      stosuje zasady dynamiki dla ciała znajdującego się w układzie poruszającym się z pewnym przyspieszeniem (np.: w windzie) z punktu widzenia obserwatora w układzie inercjalnym,
·      stosuje zasady dynamiki dla ciała znajdującego się w układzie poruszającym, się z pewnym przyspieszeniem (np.: w windzie) z punktu widzenie obserwatora w układzie nieinercjalnym,
·      zapisuje II zasadę dynamiki dla ciała zsuwającego się po równi pochyłej z tarciem,
·      rozwiązuje złożone zadania rachunkowe z ruchu ciał po równi pochyłej,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe z pracy, mocy i energii,
·      stosuje zasadę zachowania energii do rozwiązywania złożonych zadań rachunkowych,
·      opisuje ruch ciała przy swobodnym spadaniu, rzucie pionowym, rzucie poziomym i ukośnym,
·      rozwiązuje złożone zadania rachunkowe z rzutów,
celujący
Uczeń potrafi:
·      zastosować zasady dynamiki w wybranych realnych zjawiskach fizycznych (np. spadek ciała z uwzględnieniem zmiennej siły oporu),
·      wyjaśnić rozbieżności teorii  z doświadczeniem,
·      uogólnić wyniki,
·      wyszukiwać informacje dotyczące prowadzenia badań naukowych oraz ludzkiej kultury i cywilizacji,
·      rozwiązywać zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności.
 
 
Materia i ciepło
 
dopuszczający
Uczeń:
·      omawia właściwości mechaniczne ciał stałych, cieczy i gazów,
·      wyjaśnia znaczenie pojęcia gęstości i jej jednostki,
·      wyjaśnia od czego zależy przyrost długości rozciąganej sprężyny,
·      zna treść prawa Hooke'a i zapisuje go przy pomocy wzoru,
·      wyjaśnia prawo Pascala dla cieczy na wybranym przykładzie,
·      oblicza siłę parcia, mając dane powierzchnię i ciśnienie,
·      określa, od jakich wielkości zależy ciśnienie hydrostatyczne,
·      zna treść prawa Archimedesa,
·      posługuje się skalą Celsjusza i Kelvina dla określenia temperatury,
·      wyjaśnia pojecie energii wewnętrznej,
·      wyjaśnia treść I zasady termodynamiki na wybrany przykładzie,
·      oblicza ciepło pobrane lub oddane przy ogrzewaniu lub oziębianiu ciała,
dostateczny
Uczeń:
·      omawia budowę mikroskopową ciał stałych, cieczy gazów,
·      wyjaśnia podstawowe właściwości ciał stałych cieczy i gazów na podstawie ich budowy mikroskopowej,
·      wykorzystuje pojęcie gęstości. przy rozwiązywaniu zadań rachunkowych,
·      wyjaśnia znaczenie pojęć: wydłużenia bezwzględnego i względnego, naprężenia wewnętrznego,
·      stosuje prawo Hooke'a do rozwiązywania prostych zadań rachunkowych i problemowych,
·      określa warunki pływania ciał,
·      rozwiązuje proste zadania rachunkowe z zastosowaniem praw Pascala, Archimedesa i zależności ciśnienia hydrostatycznego od wysokości słupa cieczy,
·      omawia przemianę izotermiczną gazu,
·      stosuje zależność pV = const. dla obliczenia ciśnienia lub objętości gazu,
·      wyjaśnia pojęcie temperatury 0 K,
·      wyjaśnia pojęcie ciepła właściwego i ciepła molowego,
·      wyjaśnia pojęcie ciepła topnienia i parowania,
·      wyznacza ciepło właściwe substancji metodą kalorymetryczną,
·      stosuje bilans cieplny w prostych zadaniach rachunkowych,
·      omawia przemianę izobaryczną i izochoryczną,
·      stosuje równanie Clapeyrona do rozwiązywania prostych zadań rachunkowych i problemowych,
·      omawia przemiany gazowe przy pomocy wykresów zależności p, V, T,
·      omawia przemianę adiabatyczną,
·      oblicza pracę gazu w przemianie izochorycznej,
·      przedstawia graficznie pracę gazu w cyklu zamkniętym,
·      wyjaśnia pojęcie sprawności rzeczywistego silnika cieplnego,
·      oblicza sprawność dla silnika Carnota,
·      rozwiązuje proste zadania rachunkowe z zastosowaniem sprawności,
dobry
Uczeń:
·      wykorzystuje pojęcie gęstości przy rozwiązywaniu zadań rachunkowych,
·      wyjaśnia pojęcie modułu Younga,
·      stosuje prawo Hooke'a do rozwiązywania zadań rachunkowych i problemowych,
·      wykorzystuje "paradoks hydrostatyczny" przy rozwiązywaniu zadań problemowych,
·      dowodzi słuszności prawa Archimedesa,
·      określa warunek równowagi dla cieczy w naczyniach połączonych,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe z zastosowaniem praw Pascala, Archimedesa i zależności ciśnienia hydrostatycznego od wysokości słupa cieczy,
·      wyznacza gęstość ciała stałego na podstawie prawa Archimedesa,
·      wyjaśnia działanie areometru,
·      wyjaśnia działanie barometrów i manometrów,
·      wyznacza ciepło topnienia substancji metodą kalorymetryczną,
·      stosuje bilans cieplny w zadaniach rachunkowych,
·      stosuje równanie stanu gazu do określenia zmian parametrów stanu gazu,
·      stosuje równanie Clapeyrona do rozwiązywania zadań rachunkowych i problemowych,
·      stosuje I zasadę termodynamiki przy omawianiu przemian gazowych,
·      wyjaśnia różnice między ciepłem molowym w przemianie izochorycznej       i ciepłem molowym w przemianie izobarycznej,
·      rozwiązuje zadania problemowe z wykorzystaniem wykresów p, V, T,
·      oblicza pracę gazu na podstawie wykresu p(V),
·      oblicza, korzystając z interpretacji graficznej pracę gazu w cyklu zamkniętym
·      rozwiązuje zadania rachunkowe z zastosowaniem sprawności
·      wyjaśnia treść drugiej zasady termodynamiki,
 
 
bardzo dobry
Uczeń:
·      stosuje prawo Hooke'a do rozwiązywania złożonych zadań rachunkowych     i problemowych,
·      rozwiązuje złożone zadania rachunkowe z zastosowaniem praw Pascala, Archimedesa i zależności ciśnienia hydrostatycznego od wysokości słupa cieczy,
·      wyznacza gęstość cieczy na podstawie prawa Archimedesa,
·      stosuje bilans cieplny w złożonych zadaniach rachunkowych,
·      stosuje równanie Clapeyrona do rozwiązywania złożonych zadań rachunkowych i problemowych,
·      wyjaśnia różnice między ciepłem molowym w przemianie izochorycznej       i ciepłem molowym w przemianie izobarycznej,
·      rozwiązuje zadania problemowe z wykorzystaniem wykresów p, V, T,
·      oblicza pracę gazu na podstawie wykresu p(V)
celujący
Uczeń:
·      Rozwiązuje zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności
 
Astronomia i grawitacja
 
dopuszczający
Uczeń:
·      opisuje budowę Wszechświata według teorii Kopernika,
·      wyjaśnia pojęcia jednostki astronomiczne i roku świetlnego,
·      zna I, II i III prawo Keplera,
·      określa wartość, kierunek i zwrot siły. grawitacji działającej na dwie masy; posługując się wzorem wynikającym z prawa powszechnego ciążenia,
·      wyjaśnia pojęcie pola grawitacyjnego,
·      posługuje się definicją natężenia poła grawitacyjnego dla określenia wartości, kierunku i zwrotu tej wielkości fizycznej,
·      przedstawia pole grawitacyjne przy pomocy linii sił pola grawitacyjnego,
·      wyjaśnia pojęcie I prędkości kosmicznej,
·      wyjaśnia pojęcie II prędkości kosmicznej,
·      omawia budowę Układu Słonecznego,
·      charakteryzuje różne ciała niebieskie należące do Układu Słonecznego,
dostateczny
Uczeń:
·      omawia zjawisko przesunięcia paralaktycznego,
·      przedstawia sposoby pomiaru odległości astronomicznych,
·      wyjaśnia znaczenie pojęć peryhelium i aphelium,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe przy pomocy III prawo Keplera,
·      określa, w jaki sposób wartość siły grawitacji zależy od mas i odległości między ciałami,
·      stosuje prawo powszechnego ciążenia do wyznaczenia masy planet,
·      interpretuje zależność natężenia pola grawitacyjnego od odległości od ciała wytwarzającego pole w polu centralnym,
·      rozwiązuje proste zadania rachunkowe i problemowe z zastosowaniem pojęcia natężenia pola grawitacyjnego dla pola centralnego,
·      rozróżnia pojęcia siły grawitacji i ciężaru ciała,
·      opisuje przykład eksperymentu pozwalającego wyznaczyćprzyspieszenie ziemskie,
·      określa, kiedy praca wykonana przez siłę grawitacyjną lub siłę zewnętrzną jest większa, kiedy mniejsza od zera, a kiedy równa zero, poprzez porównanie kierunków i zwrotów siły i przesunięcia,
·      oblicza wartość pracy wykonanej w polu grawitacyjnym centralnym,
·      określa związek między pracą wykonaną przez siłę zewnętrzną a zmianą energii potencjalnej grawitacji,
·      określa związek między energią potencjalną ciała a potencjałem grawitacyjnym w pewnym punkcie pola,
·      oblicza pracę w polu grawitacyjnym na podstawie znajomości potencjałów grawitacyjnych punktów między którymi przemieszczamy ciało,
·      wyprowadza wzór na 1 prędkość kosmiczną oraz prędkość liniową satelity na orbicie o dowolnym promieniu,
·      wyjaśnia znaczenie lotów kosmicznych dla człowieka,
dobry
Uczeń:
·      przedstawia poglądy starożytnych Greków na budowę Wszechświata,
·      omawia układ geocentryczny Ptolemeusza,
·      wyjaśnia znaczenie teorii Kopernika dla rozwoju nauki,
·      posługuje się przy opisie ruchu planet I, II i III prawem Keplera,
·      uzasadnia słuszność prawa powszechnego ciążenia przy pomocy faktów astronomicznych,
·      rozróżnia pojęcia masy grawitacyjnej i bezwładnej,
·      rozróżnia pojęcia natężenia pola grawitacyjnego i przyspieszenia grawitacyjnego,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe i problemowe z zastosowaniem pojęcia natężenia pola grawitacyjnego dla pola centralnego,
·      oblicza natężenie pola grawitacyjnego wytworzonego przez dwie kule o masach m1 i m2,
·      określa zależność natężenia pola grawitacyjnego od odległości od środka planety o stałej gęstości, dla odległości mniejszej od promienia tej planety i wyjaśnia przyczyny zależności przyspieszenia ziemskiego od szerokości geograficznej,
·      rozróżnia pojęcia przyspieszenia grawitacyjnego i przyspieszenia ziemskiego,
·      uzasadnia wzór na energię potencjalną grawitacji ciała umieszczonego w polu centralnym,
·      interpretuje graficznie zależność energii potencjalnej od odległości dla ciała w kształcie kuli,
·      interpretuje graficznie zależność potencjału grawitacyjnego od odległości dla ciała w kształcie kuli,
·      oblicza potencjał grawitacyjny, gdy pole jest wytworzone przez kilka mas punktowych,
·      wyprowadza wzór na drugą prędkość kosmiczną,
·      oblicza energię kinetyczna satelity na orbicie kołowej,
·      wyjaśnia pojęcie stanu przeciążenia i nieważkości,
bardzo dobry
Uczeń:
·      wyjaśnia pojęcie deferentu i epicyklu,
·      opisuje eksperyment pozwalający wyznaczyć stałą grawitacji,
·      posługuje się II prawem Keplera w zadaniach rachunkowych,
·      interpretuje graficznie zależność energii potencjale j od odległości dla masy punktowej,
·      rozwiązuje złożone zadania rachunkowe i problemowe z zastosowaniem pojęcia natężenia pola grawitacyjnego dla pola centralnego,
·      oblicza natężenie pole grawitacyjnego pochodzącego od kilku kul o pewnych masach,
·      określa związek między wektorami siły grawitacji i ciężaru ciała dla różnych szerokości geograficznych,
·      wyjaśnia, co to znaczy, że pole grawitacyjne jest polem zachowawczym,
·      interpretuje graficznie zależność potencjału grawitacyjnego od odległości dla masy punktowej,
·      oblicza energię całkowitą satelity na orbicie kołowej,
·      oblicza pracę, jaki należy wykonać, aby umieścić satelitę na orbicie kołowej,
·      oblicza nacisk ciała na podłoże w rakiecie, podczas stanu przeciążenia i niedociążenia,
celujący
Uczeń:
·      rozwiązuje zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności.
 
Elektrostatyka
 
dopuszczający
Uczeń:
·      wyjaśnia zjawisko elektryzowania ciał poprzez pocieranie,
·      określa kierunek, zwrot i wartość siły wzajemnego oddziaływania dla ładunków umieszczonych na kulach,
·      definiuje pojęcie natężenia pola elektrostatycznego,
·      określa wartość, kierunek i zwrot natężenia pola elektrostatycznego dla ładunku punktowego dodatniego i ujemnego,
·      przedstawia graficznie pole elektrostatyczne centralne i jednorodne,
·      zna pojęcie energii potencjalnej ładunku w polu elektrostatycznym,
·      określa znak energii potencjalnej ładunku,
·      określa zmiany energii potencjalnej ładunku, gdy siła zewnętrzna wykonuje pracę przy przemieszczaniu tego ładunku,
·      definiuje potencjał pola elektrostatycznego,
·      określa związek między pracą siły zewnętrznej, a różnicą potencjału punktów, między którymi jest przemieszczony ładunek,
·      wyjaśnia zasadę działania piorunochronu,
·      opisuje budowę elektryczną przewodników i izolatorów,
·      omawia budowę elektroskopu,
·      definiuje pojęcie pojemności elektrycznej przewodnika,
·      opisuje budowę kondensatora,
·      oblicza pojemność zastępczą kondensatorów połączonych szeregowo,
·      oblicza pojemność zastępczą kondensatorów połączonych równolegle,
dostateczny
Uczeń:
·      posługuje się prawem Coulomba dla określenia zależności elektrostatycznego oddziaływania od ładunków punktowych i odległości między nimi,
·      określa wymiar stałej k i przenikalności elektrycznej próżni,
·      oblicza wartość siły elektrostatycznego oddziaływania dwóch naładowanych kul,
·      wyjaśnia zjawisko elektryzowania ciał przez indukcję,
·      stosuje zasadę zachowania ładunku w prostych zadaniach problemowych
·      definiuje pojęcie indukcji pole elektrostatycznego i strumienia indukcji pola elektrostatycznego,
·      określa wymiar indukcji pola elektrostatycznego i wymiar strumienia indukcji pola elektrostatycznego,
·      oblicza strumień indukcji pola elektrostatycznego, gdy wektor D jest prostopadły do powierzchni,
·      posługuje się związkiem między wektorami Do i Eo,
·      definiuje pojęcie gęstości powierzchniowej,
·      oblicza pracę siły zewnętrznej i pracę sił pola w polu jednorodnym,
·      określa znak pracy siły zewnętrznej i pracy pola elektrostatycznego porównując zwroty siły i przesunięcia,
·      oblicza pracę w polu elektrostatycznym centralnym,
·      oblicza energię potencjalną ładunku w polu elektrostatycznym centralnym,
·      określa wymiar potencjału elektrostatycznego,
·      określa kształt powierzchni ekwipotencjalnej dla ładunku umieszczonego na kuli,
·      określa związek między natężeniem pola elektrostatycznego, a różnic potencjałów między dwoma punktami pola,
·      rozwiązuje proste zadania rachunkowe z zastosowaniem wielkości fizycznych opisujących pole elektrostatyczne,
·      rozwiązuje proste zadania rachunkowe na obliczanie pracy i energii w polu elektrostatycznym centralnym,
·      wyjaśnia od czego zależy, a od czego nie zależy pojemność elektryczna ciała przewodzącego,
·      oblicza pojemność kondensatora płaskiego na podstawie wzoru C = Q/U,
·      oblicza pojemność zastępczą kondensatorów przy połączeniach mieszanych,
·      określa jednostkę pojemności elektrycznej i jej wymiar w jednostkach podstawowych układu SI,
·      oblicza energię naładowanego kondensatora, gdy ma dane dwie wielkości z podanych: ładunek, napięcie i pojemność,
·      określa, jak zmienia się pojemność kondensatora płaskiego, gdy wypełnimy go dielektrykiem,
·      definiuje pojęcie stałej dielektrycznej,
dobry
Uczeń:
·      stosuje zasadę zachowania ładunku w zadaniach problemowych,
·      stosuje zasadę superpozycji natężeń pól pochodzących od dwóch ładunków punktowych,
·      wyjaśnia pojęcie dipolu elektrycznego,
·      określa kierunek i zwrot wektora powierzchni,
·      objaśnia prawo Gaussa na dowolnie wybranym przez siebie przykładzie,
·      definiuje pojęcie gęstości objętościowej i liniowej,
·      uzasadnia przy pomocy prawa Gaussa, że wewnątrz naładowanego przewodnika nie ma ładunków elektrycznych,
·      określa kierunek i zwrot wektora E na powierzchni przewodnika,
·      przedstawia na wykresie zależność natężenia i indukcji pola elektrostatycznego od odległości dla ładunku umieszczonego na przewodzącej kuli,
·      uzasadnia fakt, że pole elektrostatyczne jest polem zachowawczym,
·      uzasadnia wzór na energię potencjalna ładunku w polu elektrostatycznym centralnym,
·      przedstawia na wykresie zależność energii potencjalnej od odległości między ładunkami punktowymi dla ładunków jednoimiennych i różnoimiennych,
·      określa kierunek wektora E w stosunku do powierzchni ekwipotencjalnej,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe z zastosowaniem wielkości fizycznych opisujących pole elektrostatyczne,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe na obliczanie pracy i energii w polu elektrostatycznym centralnym,
·      omawia zachowanie się przewodnika w polu elektrostatycznym,
·      opisuje przebieg doświadczenia Millikana,
·      uzasadnia wzór na pojemność kondensatora płaskiego,
·      interpretuje ładunek, jako pole figury pod krzywa zależności natężenia prądu od czasu ładowania kondensatora,
·      uzasadnia wzory na pojemność zastępczy kondensatorów połączonych równolegle,
·      uzasadnia wzory na pojemność zastępcza kondensatorów połączonych szeregowo,
·      określa zmiany wielkości fizycznych, takich jak Q, E, U, C, D, e jeśli zmieniamy rozmiary kondensatora płaskiego,
·      określa zmiany wielkości fizycznych, takich jak Q, E, U, C, D, gdy połączymy ze sobą kondensatory,
·      wyjaśnia zachowanie się dielektryka wewnątrz kondensatora,
·      oblicza pojemność kondensatora po częściowym wypełnieniu go dielektrykiem,
bardzo dobry
Uczeń:
·      stosuje zasadę superpozycji natężeń pól pochodzących od trzech ładunków punktowych,
·      definiuje pojęcie momentu dipolowego,
·      uzasadnia wzór na strumień indukcji pola elektrostatycznego w sytuacji, gdy wektor D jest skierowany pod pewnym kątem do wektora powierzchniowego S,
·      stosuje prawo Gaussa dla obliczenia wartości wektora D lub E w duże odległości od ładunku punktowego,
·      przedstawia na wykresie zależność natężenia i indukcji pola elektrostatycznego od odległości dla kuli naładowanej z jednakowa gęstością powierzchniową,
·      rozwiązuje złożone zadania rachunkowe z zastosowaniem wielkości fizycznych opisujących pole elektrostatyczne,
·      rozwiązuje złożone zadania rachunkowe na obliczanie pracy i energii w polu elektrostatycznym centralnym,
·      uzasadnia stwierdzenie, że im mniejszy promień krzywizny przewodnik tym większa gęstość ładunku zgromadzonego w tym miejscu przewodnika,
·      wyjaśnia znaczenia doświadczenia Millikana dla rozwoju fizyki,
·      na podstawie prawa Gaussa oblicza wartość wektora D i E wewnątrz i na zewnątrz kondensatora,
·      wyjaśnia różnicę między wektorami D i E wewnątrz kondensatora płaskiego z dielektrykiem,
celujący
Uczeń:
·      rozwiązuje zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności.
 
Prąd stały
 
dopuszczający
Uczeń:
·      definiuje pojecie natężenia prądu oraz jednostki podstawowe i pochodne,
·      stosuje I prawo Kirchhoffa dla wyznaczenia natężenia prądu                          w rozgałęzieniach,
·      rozpoznaje typowe symbole używane na schematach obwodów elektrycznych,
·      umieszcza prawidłowo amperomierz i woltomierz na schematach elektrycznych,
·      określa zależność mocy prądu elektrycznego od napięcia i natężenia prądu,
·      oblicza moc i pracę prądu elektrycznego korzystając z podstawowych wzorów definiujących,
·      określa umowny kierunek przepływu prądu w obwodzie,
·      definiuje pojęcie oporu elektrycznego i jego jednostki,
·      określa, w jaki sposób zależy opór od rozmiarów przewodnika,
·      oblicza opór zastępczy przy połączeniu równoległym odbiorników,
·      oblicza opór zastępczy przy połączeniu szeregowym odbiorników,
·      opisuje budowę ogniwa Leclanchego,
·      opisuje budowę i działanie akumulatora,
dostateczny
Uczeń:
·      definiuje pojecie natężenia prądu i gęstości prądu oraz jednostki tych wielkości,
·      projektuje proste obwody elektryczne,
·      interpretuje napięcie między zaciskami danego odbiornikami energii elektrycznej jako różnicę potencjałów,
·      oblicza moc i pracę prądu elektrycznego w prostych zadaniach rachunkowych,
·      określa rzeczywisty kierunek ruchu elektronów w obwodzie elektrycznym,
·      przedstawia przy pomocy wykresu zależność natężenia prądu od przyłożonego napięcia,
·      planuje doświadczenie pozwalające sprawdzić słuszność prawa Ohma,
·      wyjaśnia pojęcie oporu właściwego,
·      oblicza opór przewodnika na podstawie zależności oporu od rozmiarów przewodnika,
·      wyjaśnia zjawisko przepływu prądu przez metal,
·      oblicza opór zastępczy przy połączeniu mieszanym odbiorników,
·      określa związki między napięciami i natężenia przy połączeniu równoległym i przy połączeniu szeregowym odbiorników,
·      stosuje prawo Ohma dla całego obwodu w celu obliczenia natężenia prądu,
·      określa siłę elektromotoryczną i opór wewnętrzny ogniw połączonych szeregowo i równolegle,
·      zapisuje prawo Ohma dla obwodu zawierającego ogniwa połączone szeregowo,
·      zapisuje prawo Ohma dla obwodu zawierającego ogniwa połączone równolegle,
·      omawia zjawisko elektrolizy CuSO4,,
·      określa zależności masy wydzielonej w czasie elektrolizy od natężenia prądu i czasu trwania elektrolizy,
·      oblicza masę substancji wydzielonej w czasie elektrolizy na podstawie I prawa elektrolizy Faradaya,
·      określa wymiar równoważnika elektrochemicznego,
·      oblicza równoważnik elektrochemiczny k,
·      wyjaśnia pojęcie stałej Faradaya,
dobry
Uczeń:
·      oblicza moc i pracę prądu elektrycznego w zadaniach rachunkowych,
·      planuje doświadczenie pozwalające wyznaczyć moc grzałki metodą kalorymetryczną,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe z zastosowaniem zależności między mocą pracą i natężeniem prądu elektrycznego,
·      omawia zależność oporu elektrycznego od temperatury dla przewodnika,
·      omawia zależność oporu elektrycznego od temperatury dla półprzewodnika,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe z zastosowaniem oporu właściwego,
·      stosuje uproszczoną postać II prawa Kirchhoffa w zadaniach obliczeniowych,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe z zastosowaniem połączeń szeregowych i równoległych odbiorników,
·      wyjaśnia pojęcie siły elektromotorycznej ogniwa,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe z wykorzystaniem prawo Ohma dla całego obwodu,
·      przedstawia zależność napięcia między biegunami ogniwa od natężenia prądu na wykresie,
·      odczytuje z wykresu zależności U(I) silę elektromotoryczną ogniwa i prąd zwarcia,
·      na podstawie zależności U(I) oblicza opór wewnętrzny ogniwa,
·      zapisuje II prawo Kirchhoffa dla prostego obwodu szeregowego,
·      zapisuje prawo Ohma dla obwodu zawierającego połączenie mieszane ogniw,
·      opisuje zjawiska zachodzące w ogniwie Volty i prowadzące do powstania różnicy potencjałów,
·      omawia zjawisko polaryzacji elektrod i rolę depolaryzatora,
·      wyjaśnia, na czym polega przepływ prądu przez elektrolit,
·      wyjaśnia, dlaczego masa substancji wydzielonej w czasie elektrolizy jest proporcjonalna do natężenia prądu,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe z zastosowanie I i II prawa elektrolizy Faradaya,
bardzo dobry
Uczeń:
·      planuje doświadczenie pozwalające wyznaczyć ciepło właściwe cieczy przy pomocy spirali grzejnej i kalorymetru,
·      rozwiązuje złożone zadania rachunkowe z zastosowaniem zależności między mocą, pracy i natężeniem prądu elektrycznego,
·      interpretuje charakterystykę prądowo-napięciowa żarówki,
·      rozwiązuje złożone zadania rachunkowe z zastosowaniem oporu właściwego,
·      opisuje matematycznie przy pomocy takich pojęć, jak: prędkość dryfu elektronów, koncentracja przepływ prądu w metalu,
·      posługuje się prawem Ohma w postaci lokalnej w zadaniach rachunkowych   i problemowych,
·      wyjaśnia różnice w dwóch sposobach włączania amperomierza i woltomierza do obwodu w celu wyznaczaniu oporu,
·      rozwiązuje złożone zadania rachunkowe z zastosowaniem połączeń szeregowych i równoległych odbiorników,
·      rozwiązuje złożone zadania rachunkowe z wykorzystaniem prawo Ohma dla całego obwodu,
·      planuje doświadczenie dla sprawdzenia zależności napięcia między biegunach ogniwa od natężenia prądu,
·      stosuje II prawo Kirchhoffa dla dowolnego obwodu,
·      graficznie przedstawia wzrosty i spadki napięć w obwodzie szeregowym,
·      interpretuje prawo Ohma dla obwodu całkowitego jako szczególny przypadek prawa Kirchhoffa,
·      przedstawia graficznie zmiany potencjału wewnątrz ogniwa, z którego nie czerpiemy prądu,
·      rozwiązuje złożone zadania rachunkowe z zastosowaniem I i II prawa elektrolizy Faradaya,
celujący
Uczeń:
·      rozwiązuje zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności.
 
Magnetyzm
 
dopuszczający
Uczeń:
·      wymienia sposoby badania pola magnetycznego,
·      przedstawia graficznie pole magnetyczne magnesów trwałych przypomocy linii pola magnetycznego,
·      określa kierunek, zwrot i wartość siły działającej na cząstkę naładowaną w polu magnetycznym,
·      określa kierunek, zwrot i wartość siły elektrodynamicznej działającą na przewodnik w polu magnetycznym,
·      określa kształt linii pola magnetycznego wokół przewodnika prostoliniowy z prądem,
·      określa kształt linii pola magnetycznego wytworzonego przez zwojnicę,
·      określa bieguny magnetyczne zwojnicy,
·      opisuje budowę silnika na prąd stały,
·      omawia budowę i zasadę działania miernika elektrycznego,
dostateczny
Uczeń:
·      określa pojęcie wektora indukcji magnetycznej B,
·      określa jednostkę indukcji magnetycznej,
·      oblicza natężenie pola magnetycznego wokół prostoliniowego przewodnika z prądem,
·      określa jednostkę natężenia pola magnetycznego,
·      oblicza natężenie pola magnetycznego wewnątrz zwojnicy,
·      definiuje jednostkę natężenia prądu,
·      definiuje względną przenikalność magnetyczna danego materiału,
·      wyjaśnia pojęcia: ferromagnetyk, paramagnetyk, diamagnetyk,
·      wyjaśnia zachowanie się cząstki naładowanej w polu elektrycznym,
·      wyjaśnia zachowanie się cząstki naładowanej w polu magnetycznym,
·      oblicza promień okręgu, po którym porusza się cząstka naładowana w polu magnetycznym,
·      posługuje się jednostką 1 eV w zadaniach rachunkowych,
dobry
Uczeń:
·      opisuje budowę lampy oscyloskopowej,
·      podaje związek między wektorami B i H w próżn,i
·      określa kierunek i zwrot siły wzajemnego oddziaływania dwóch prostoliniowych przewodników z prądem,
·      omawia zjawisko histerezy magnetycznej,
·      wyjaśnia pojęcia pozostałości magnetycznej i koercji,
·      wyjaśnia różnice występujące przy magnesowaniu stali miękkiej i stali twardej w polu magnetycznym,
·      oblicza przyspieszenie cząstki naładowanej, w polu elektrycznym,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe opisujące ruch cząstki naładowanej w polu elektrycznym,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe dla cząstki w polu magnetycznym,
bardzo dobry
Uczeń:
·      wyjaśnia treść prawa Gaussa dla pola magnetycznego,
·      wyprowadza wzór na siłę wzajemnego oddziaływania przewodników z prądem,
·      wyjaśnia zasadę działania cyklotronu,
·      wyjaśnia budowę spektroskopu masowego,
·      rozwiązuje zadania rachunkowe opisujące ruch cząstki naładowanej w polu elektrycznym,
·      rozwiązuje złożone zadania rachunkowe dla cząstki w polu magnetycznym,
celujący
Uczeń:
·      rozwiązuje zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu    trudności.
 
Pole elektromagnetyczne
 
dopuszczający
Uczeń:
·      określa sposoby wzbudzania prądu indukcyjnego,
·      umie sformułować prawo Faradaya,
·      wyjaśnia zasadę działania modelu prądnicy,
·      rozróżnia pojęcie prąd stały, zmienny, przemienny,
·      określa wielkości opisujące prąd zmienny (I,f,T,) i związki między nimi,
·      określa budowę i działanie transformatora,
dostateczny
Uczeń:
·      omówić sposoby wzbudzania prądu indukcyjnego,
·      określić kierunek prądu indukcyjnego dla różnych sposobów wzbudzania,
·      wyjaśniać mechanizm zjawiska indukcji elektromagnetycznej-interpretować prawo indukcji Faradaya,
·      stosować prawo indukcji w prostych zadaniach,
·      zanalizować zjawisko samoindukcji jako szczególny przypadek wzbudzania padu indukcyjnego przez zmianę strumienia magnetycznego przy włączaniu i wyłączaniu źródła napięcia,
·      omówić zasadę działania prądnicy prądu przemiennego,
·      scharakteryzować prąd przemienny na podstawie wykresu zależności SEM= E(t),
·      określić okres, częstotliwość, częstość kołową E , I ,
·      obliczać pracę i moc prądu przemiennego,
·      rozróżniać wartości chwilowe, maksymalne, skuteczne dla prądu przemiennego,
·      wyjaśniać zasadę działania transformatora,
·      porównywać i obliczać napięcie i natężenie w uzwojeniach transformatora  w zależności od liczby zwojów obwodów
dobry
Uczeń:
·      stosować regułę Lentza dla różnych sposobów wzbudzania prądu indukcyjnego,
·      interpretować regułę Lentza jako konsekwencję zasady zachowania energii,
·      obliczać SEM w szczególnych przypadkach, złożonych,
·      scharakteryzować indukcyjność własną zwojnicy,
·      obliczać SEM samoindukcji dla różnych parametrów obwodu,
·      wykreślić przebieg zmienności siły elektromotorycznej i natężenia prądu przemiennego przy danych parametrach,
·      obliczać wartości skuteczne dla gradów zmiennych prostokątnych,
·      obliczać napięcie i natężenie w uzwojeniach transformatora przy uwzględnieniu sprawności transformatora,
·      wyrazić energię pola magnetycznego jako funkcję indukcji magnetycznej pola,
·      analizować zjawiska zachodzące w obwodach zawierających RL i RC, oraz RLC,
·      obliczać zawadę, napięcia i natężenia w obwodach: RL, RC i RLC,
·      analizować zjawiska towarzyszące zmianom pola magnetycznego (prądy indukcyjne, pola wirowe),
·      zna II prawo Maxwella,
·      potrafi analizować zjawiska magnetyczne występujące przy przepływie gradu – I prawo Maxwella,
bardzo dobry
Uczeń:
·      uzasadnić, że SEM indukcji zależy od szybkości zmian strumienia magnetycznego,
·      rozwiązywać zadania z zastosowaniem prawa indukcji Faradaya w sytuacjach złożonych,
·      obliczać SEM samoindukcji dla różnych parametrów obwodu,
·      scharakteryzować moc prądu przemiennego jako funkcję czasu,
·      wyjaśniać przyczynę przesunięcia fazowego,
·      wykazać na wykresie, te praca i moc zależy od przesunięcia fazowego (moc czynna, moc bierna, moc pozorna, prąd bezwatowy),
·      analizować porównawczo energię pola magnetycznego i elektrycznego,
celujący
Uczeń:
·      rozwiązuje zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności.
 
 
Drgania elektroniczne i elektromagnetyczne
 
dopuszczający
 Uczeń:
·      zna symbole i jednostki następujących wielkości: okres, częstotliwość, amplituda, wychylenie,
·      zna pojęcie drgania harmoniczne, wahadło matematyczne, rezonans, drgania tłumione – oblicza te wielkości,
dostateczny
Uczeń potrafi:
·      określić wielkości charakteryzujące ruch drgający (okres, częstotliwość, amplituda) dla różnych ruchów,
·      opisywać przemiany energii (jakościowo) w ruchu drgającym np. ciężarka zawieszonego na sprężynie, wahadła matematycznego,
·      odróżniać ruchy harmoniczne proste,
·      obliczać okres wahań wahadła matematycznego,
·      określić wartość i zwrot prędkości, przyśpieszenia i siły w odniesieniu do wychylenia z położenia równowagi dla danej chwili,
·      scharakteryzować drgania tłumione,
·      opisać zjawisko rezonansu i warunek jego występowania, -analizować drgania elektryczne  wykorzystując analogię do drgań mechanicznych,
·      opisywać przemiany energii w obwodzie drgającym,
dobry
Uczeń potrafi:
·      przedstawiać na wykresie przebieg zmienności wychylenia, prędkości i przyśpieszenia jako funkcji czasu,
·      obliczać wielkość energii kinetycznej, potencjalnej i całkowitej oscylatora harmonicznego,
·      interpretować wykresy zależności energii od czasu i energii od wychylenia dla energii potencjalnej i całkowitej oscylatora harmonicznego,
·      porównywać okresy wahań różnych wahadeł matematycznych:,
·      wskazać różnice między drganiami wymuszonymi i swobodnymi,
·      sporządzać wykresy zależności energii pola elektrycznego energii pola magnetycznego i energii całkowitej w obwodzie drgającym,
·      analizować obwód prądu zmiennego jako układ, w którym zachodzi rezonans napięć
bardzo dobry
Uczeń potrafi:
·      porównać skutki działania stałej siły i siły proporcjonalnej do wychylenia,
·      rozwiązywać zadania złożone wykorzystaniem równania ruchu oscylatora,
·      obliczać współczynnik sprężystości sprężyn połączonych szeregowo i równolegle,
·      obliczać okres wahań wahadła matematycznego w układach nieinercjalnych,
·      analizować równanie oscylatora wymuszonego,
·      obliczyć okres i częstotliwość drgań własnych obwodu,
·      obliczać zawadę obwodu, w których zachodzi rezonans napięć (rezonans prądów),
·      wyjaśniać zjawisko rezonansu obwodów LC,
·      obliczać parametry obwodu drgającego,
·      wyjaśnić zasadę działania generatora drgań niegasnących,
·      składać drgania równoległe (prostopadłe) o jednakowych i różnych amplitudach, fazach i okresach,
 
celujący
Uczeń:
·      rozwiązuje zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności
 
Fale mechaniczne i elektromagnetyczne
 
dopuszczający
Uczeń:
·      zna i umie scharakteryzować jakościowo rozchodzenie się fal w ośrodkach sprężystych,
·      zna podział fal,
·      umie zademonstrować i określić zjawisko odbicia, załamania, dyfrakcji i interferencji fal,
·      umie scharakteryzować pojęcie: ruch falowy, fale sinusoidalne, energia fali, powierzchnie falowe, czoło fali, promień fali,
·      zna wzory, symbole i jednostki: okres fali, częstotliwość fali długość fali, natężenie fali,
·      zna cechy dźwięku: wysokość, natężenie, barwa,
dostateczny
Uczeń potrafi:
·      wyjaśnić na czym polega rozchodzenie się fal w ośrodkach sprężystych,
·      wskazać przykłady zjawisk świadczących o przenoszeniu energii przez falę,
·      określić wielkości opisujące falę harmoniczną długość fali, częstotliwość, okres,
·      posługiwać się pojęciami: powierzchnia falowa, czoło fali, promień fali do opisu ruchu falowego,
·      rozróżniać fale poprzeczne i podłużne,
·      klasyfikować fale akustyczne ze względu na częstotliwość,
·      wyjaśnić mechanizm rozchodzenia się fal dźwiękowych,
·      analizować zależność prędkości dźwięku od rodzaju środowiska (jakościowo),
·      scharakteryzować cechy dźwięków,
·      opisywać zjawisko dyfrakcji fal na wodzie i fal dźwiękowych,
·      analizować zjawisko interferencji fal spójnych rozchodzących się z dwóch źródeł,
·      określać warunki wzmocnienia i wygaszenia interferencyjnego,
·      wskazać przykłady odbicia i załamania fali,
·      opisywać fale stojące,
·      zastosować zasadę Huygensa do interpretacji zjawisk falowych,
·      rozwiązywać prosie zadania z ruchu falowego,
·      analizować doświadczenie Hertza,
·      omówić właściwości fal elektromagnetycznych,
·      wykazać, że fala elektromagnetyczna przenosi energię,
·      usystematyzować rodzaje fal elektromagnetycznych ze względu na długość (częstotliwość, źródło fal),
dobry
Uczeń potrafi:
·      opisywać wychylenie z położenia równowagi w zależności od czasu i położenia,
·      stosować zależność między długością fali a częstotliwości,
·      zinterpretować zależność między kątem ugięcia i długością fali,
·      zinterpretować prawo odbicia i prawo załamania fali,
·      określić warunki powstawania fali stojącej,
·      zanalizować cechy fali stojącej,
·      wyjaśniać powstawanie zjawiska echa i pogłosu,
·      analizować zjawisko Dopplera,
·      obliczać wielkości charakterystyczne dla ruchu falowego,
·      stosować teorię Maxwella do wyjaśniania powstawania i rozchodzenia się fal elektromagnetycznych,
·      obliczyć długość fali elektromagnetycznych w zależności od parametrów obwodu,
·      omówić właściwości i zastosowanie fal elektromagnetycznych o różnych długościach,
·      zanalizować zjawisko rezonansu obwodów LC,
·      obliczać parametry obwodu drgającego
bardzo dobry
Uczeń potrafi:
·      interpretować równanie fali,
·      wyjaśniać zjawisko polaryzacji fal,
·      wyjaśniać dopplerowską zmianę częstotliwości,
·      zanalizować założenia teorii Maxwella, sformułować prawa Maxwella (jakościowo),
·      przewidzieć właściwości fal elektromagnetycznych przez analogię do fal mechanicznych,
·      opisywać jak długość fali wpływa na jej sposób rozchodzenia się,
·      obliczać i porównywać wielkości charakteryzujące zjawiska falowe,
celujący
Uczeń:
·      rozwiązuje zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności
 
Optyka
 
dopuszczający
Uczeń:
·      podać prawo odbicia,
·      określić kąt padania i odbicia na rysunkach,
·      określić zwierciadło kuliste,
·      dokonać zwierciadeł kulistych i soczewek,
·      podać wzór na powiększenie i równanie zwierciadła i soczewek,
·      kiedy zachodzi załamanie światła – znać prawo załamania światła,
·      zna zjawisko rozszczepienia światła,
·      zna przyrządy optyczne: mikroskop, lupę, lornetkę,
·      zna pojęcie interferencji i dyfrakcji,
dostateczny
Uczeń potrafi:
·      określić związek między długością i częstotliwością światła a jego barwą,
·      wskazać warunki, w jakich możemy obserwować interferencję,
·      opisywać i analizować zjawisko interferencji światła,
·      wyjaśniać zjawisko dyfrakcji i interferencji: doświadczenie Younga,
·      opisywać widmo dyfrakcyjne światła białego,
·      wyjaśniać związek między kątem ugięcia i długością fali świetlnej,
·      kreślić bieg promienia świetlnego podczas odbicia i załamania,
·      analizować zjawisko odbicia światła,
·      sklasyfikować zwierciadła i bieg promieni charakterystycznych promieni,
·      konstruować obrazy i określać ich cechy,
·      scharakteryzować zjawisko załamania światła,
·      zinterpretować prawo załamania światła,
·      narysować i wyjaśnić bieg promieni w pryzmacie,
·      określić od czego i jak zależy kąt odchylenia promienia świetlnego w pryzmacie,
·      wyjaśnić na czym polega rozszczepienie światła białego w pryzmacie,
·      klasyfikować soczewki jako układ dwóch pryzmatów szklanych, otoczonych ośrodkiem współczynniku no< n1 : złożonych podstawami (skupiające) lub wierzchołkami (rozpraszające),
·      kreślić bieg charakterystycznych promieni w soczewce,
·      konstruować obrazy otrzymywane w soczewkach skupiających i określać ich cechy,
·      opisywać źródło światła, strumień, oświetlenie,
·      stosować prawa promieniowania w opisie emisji światła przez różne ciała,
dobry
Uczeń:
·      określić warunki powstawania jasnych i ciemnych prążków interferencyjnych,
·      obliczać długość fali z wykorzystaniem widma dyfrakcyjnego,
·      wyjaśniać zjawisko polaryzacji przez odbicie,
·      analizować równanie soczewki,
·      uzasadniać, dlaczego następuje rozszczepienie światła białego w pryzmacie,
·      stosować prawa odbicia i załamania do analizowania obrazów w przyrządach optycznych-porównywać natężenie źródeł światła,
·      analizować wykresy przedstawiające zależność zdolności emisyjnej od długości fali dla różnych temperatur,
·      stosować prawo Wiena do szacowania temperatury ciała,
·      wykorzystywać prawo Stefana – Boltzmana do rozwiązywania zadań,
bardzo dobry
Uczeń:
·      opisywać doświadczenie Michelsona – Morleya,
·      obliczać współczynnik załamania,
·      rozwiązywać problemy związane z bez dyfrakcyjną interferencją światła,
·      analizować ilościowe przedstawienie dyfrakcji na szczelinie,
·      omówić zjawisko skręcenia płaszczyzny polaryzacji,
·      obliczyć zdolność skupiającą soczewki otoczonej różnymi ośrodkami            i układu soczewek,
·      stosować prawa promieniowania do rozwiązywania problemów,
celujący
Uczeń:
·      rozwiązuje zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności.
 
Dualizm korpuskularno-falowy
 
dopuszczający
Uczeń:
·      definiuje zdolność absorpcyjną i emisyjną, ciało doskonale czarne,
·      definiuje zjawisko fotoelektryczne zewnętrzne,
·      podaje związek między E i B,
·      zna pojęcie stałej Plancka,
·      podaje związek pomiędzy E i p fotonu,
·      zna pojęcie kwantu energii, dualizm korpuskularno – falowego
dostateczny
Uczeń potrafi:
·      scharakteryzować zjawisko fotoelektryczne zewnętrzne,
·      omówić prawo Einsteina- Millikana,
·      określić założenia korpuskularnej teorii światła,
·      wyjaśnić pojęcie kwantu promieniowania,
·      zinterpretować prawa zjawiska fotoelektrycznego na gruncie kwantowej teorii światła,
·      wyjaśnić na czym polega dualizm korpuskularno – falowy światła,
·      scharakteryzować rodzaje fal w widmie promieniowania elektromagnetycznego,
·      wyjaśnić dualizm promieniowania elektromagnetycznego i wpływ częstotliwości właściwości falowe i korpuskularne promieniowania,
dobry
Uczeń potrafi:
·      omówić dlaczego nie można wyjaśnić zjawiska fotoelektrycznego w oparciu o falową naturę promieniowania,
·      omówić zastosowanie zjawiska fotoelektrycznego,
·      zastosować równanie Einsteina – Millikana do wyznaczania prędkości fotoelektronów potencjału hamowania,
·      obliczyć wielkość energii kwantu promieniowania w zależności od długości fali,
·      określić związek między masą i energią,
·      obliczyć długość fal materii reprezentującą poruszającą się cząstkę,
·      omówić wykorzystanie fal materii w mikroskopie elektronowym,
·      pokazać falowy i kwantowy opis właściwości światła,
·      obliczać energię kwantu i energię elektronu,
·      wyjaśnić brak pojęcia toru cząstki w fizyce kwantowej jako skutek zasady nieoznaczoności,
bardzo dobry
Uczeń potrafi:
·      stosować równanie Einsteina-Millikana w rozwiązywaniu problemów,
·      scharakteryzować (jakościowo) zjawisko Comptona,
·      obliczyć ciśnienie światła całkowicie odbijanego i całkowicie pochłanianego,
·      stosować zasadę nieoznaczoności Heisenberga do interpretacji zjawisk mikroświata,
·      podkreślić, że zjawiska mikroświata są statystycznie określone,
·      porównać fale mechaniczne i fale materii,
celujący
 Uczeń:
·      rozwiązuje zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności
 
 
  
 
Budowa atomu
 
dopuszczający
Uczeń:
·      posługuje się pojęciami poziomu energii, liczba kwantowa, widmo energetyczne, stan podstawowy i stan wzbudzony elektronu, widmo liniowe pasmowe ciągłe i absorpcyjne,
·      wymienia składniki atomu,
·      streszcza postulaty Bohra,
·      przedstawia graficznie poziomy energii dozwolonych atomu wodoru,
·      wymienia liczby kwantowe,
·      podaje cechy promieniowania X i praktyczne wykorzystanie,
·      wie, że promieniowanie X jest składnikiem fal elektromagnetycznych,
dostateczny
Uczeń potrafi:
·      zastosować przykłady stanów, w których energia jest kwantowana,
·      obliczać dozwolone poziomy energetyczne drgającej struny,
·      analizować zjawiska zachodzące przy dostarczeniu odpowiedniej porcji energii dla układu będącego w określonym stanie podstawowym oraz warunki powrotu do stan podstawowego (odebranie tej porcji energii),
·      omówić sposoby pobudzania atomów do świecenia,
·      wykazać różnicę między widmem emisyjnym i absorpcyjnym atomowym,
·      określać różnicę poziomów energetycznych,
·      obliczać długość fali linii widmowych wodoru,
·      wskazać fakty empiryczne uzasadniające, że: elektrony mają ładunek ujemny, wchodzą w skład wszystkich atomów i są nierozróżnialne,
·      w atomie istnieje jądro i powłoki elektronowe, składniki atomu tworzą konfiguracje różniące się energią,
·      opisywać atomy różnych pierwiastków na podstawie układu okresowego,
·      scharakteryzować model atomu Bohra,
·      określić liczby kwantowe jako parametry ruchu elektronu,
·      opisać model falowy atomu,
·      omówić właściwości i wykorzystanie promieni Roentgena,
·      zanalizować naturę promieni rentgenowskich,
dobry
Uczeń potrafi:
·      wyjaśniać, dlaczego poziomy energii atomu tworzą zbiór dyskretny,
·      obliczać długość fali świetlnej pojawiającej się podczas przejść,
·      obliczać długość i częstotliwość linii oraz granicę serii,
·      scharakteryzować liczby kwantowe jako parametry ruchu elektronu,
·      wyjaśnić zakaz Pauliego,
·      wyjaśnić sposób otrzymywania promieniowania hamowania,
·      obliczać długość i częstotliwość promieni X,
bardzo dobry
Uczeń:
·      ustalić, że różne substancje mają różne, ale charakterystyczne dla siebie widmo promieniowania,
·      omówić zasadę działania spektroskopu,
·      określić związek między długością fali de Broglie a stabilnością orbit,
·      Obliczać orbitalny i spinowy moment magnetyczny,
·      analizować zależność na krótkofalowa granicę promieniowania rentgenowskiego,
·      wyjaśnić mechanizm wytwarzania promieni charakterystycznych,
·      opisać zastosowanie promieni rentgenowskich do badania kryształów,
·      posługiwać się modelem atomu i prawami mechaniki kwantowej do interpretacji zjawisk,
celujący
Uczeń:
·      rozwiązuje zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności
 
Jądro atomowe i cząstki elementarne
 
dopuszczający
Uczeń:
·      wymienia podstawowe własności jąder (skład jądra, masa, promień, ładunek),
·      określa zjawisko promieniotwórczości naturalnej,
·      zna pojęcie liczba atomowa i masowa,
·      zna sposoby ochrony przed promieniowaniem,
·      wymienia rodzaje promieniowania,
dostateczny
Uczeń potrafi:
·      szacować rozmiary jądra atomowego analizując doświadczenie Rutherforda,
·      omówić budowę jądra atomowego o znanym A i Z,
·      określać niedobór masy oraz energię wiązania,
·      opisywać zjawisko promieniotwórczości naturalnej,
·      charakteryzować właściwości promieniowania alfa, beta i gama,
·      zapisać reakcje rozpadów promieniotwórczych,
·      stosować prawo rozpadu w prostych zadaniach,
·      wyjaśniać proces rozszczepienia jąder atomowych,
·      omówić sposoby wykorzystania energii rozszczepienia jąder,
·      przeprowadzić bilans energii podczas reakcji, ,
·      omówić na przykładach reakcje syntezy jąder atomowych,
·      wyjaśnić na czym polega szkodliwość promieniowania jonizującego,
·      omówić sposoby ochrony przed promieniowaniem
dobry
Uczeń potrafi:
·      posługiwać się pojęciem nukleon, nuklid do charakteryzowania jądra atomowego,
·      wyjaśnić pojęcie izotopu,
·      interpretować zależność E = mc2 w relacji niedobór masy- energia wiązania,
·      określać cechy sił jądrowych,
·      uzasadnić dlaczego oddziaływania między nukleonami są oddziaływaniami silnymi,
·      analizować właściwą energię wiązania dla różnych pierwiastków,
·      stosować regułę przesunięć dla przemian jądrowych,
·      interpretować prawo rozpadu promieniotwórczego w sposób analityczny i graficzny,
·      przeprowadzać bilans energii w reakcjach jądrowych,
·      określać prawa zachowania spełnione w reakcjach jądrowych,
·      podać przykłady reakcji, w których otrzymujemy jądro sztucznie promieniotwórcze,
·      wyjaśnić działanie przyrządów do detekcji promieniowania jonizacyjnego,
·      omówić przykłady zastosowania izotopów promieniotwórczych,
·      omówić pozytywne i negatywne znaczenie energii jądrowej,
·      scharakteryzować takie cząstki jak foton, elektron, pozyton, neutrino, proton, neutron,
·      wskazać osiągnięcia i zagrożenia wynikające z rozwoju fizyki jądrowej,
bardzo dobry
Uczeń potrafi:
·      określać spin jądra i jego związek z liczbą nukleonów,
·      omówić metodę spektrometrii masowej,
·      wyjaśnić wpływ właściwej energii wiązania na stabilność jąder,
·      omówić model kroplowy i powłokowy jądra,
·      wyjaśnić reakcje przemiany proton- neutron i neutron- proton,
·      obliczać masę próbek promieniotwórczych i liczbę atomów po określonym czasie,
·      wyjaśniać zasadę działania reaktora atomowego,
·      rozróżniać leptony, mezony, bariony,
·      podać przykłady antycząstek i je charakteryzować,
·      wyjaśniać zjawisko anihilacji i kreacji par,
·      rozwiązywać problemy dotyczące jądra atomowego,
celujący
Uczeń:
·      rozwiązuje zadania rachunkowe i problemy o podwyższonym stopniu trudności,
·      uzasadnia falową naturę elektronów i innych cząstek,
·      wyprowadza zależności promienia, prędkości i energii elektronu w atomie wodoru od liczby kwantowej n,
·      uzasadnia, jakie są granice stosowalności modelu Bohra.
 
 
  1. (Metody sprawdzania wiadomości i umiejętności) Formy aktywności ucznia podlegające ocenie wraz z przypisanymi im wielkościami wagowymi i kolorami
 
FORMA AKTYWNOŚCI
ILOŚĆ W OKRESIE
WAGA
KOLOR
Prace klasowe
1 – 3
5 -7
czerwony
Kartkówki
2 – 3
3
zielony
Odpowiedzi ustne
1 – 2
2
Czarny, niebieski
Prezentacje
1
1
j.w.
Pisemne prace domowe
1 – 2
1
j.w.
Aktywność na lekcji
Bez ograniczeń
1
j.w.
 
 
  1. Kryteria i zasady oceniania wiadomości i umiejętności
 
            Zgodne z Systemem Oceniania Wewnątrzszkolnego
 
  1. Sposoby przeliczania plusów i minusów na oceny cząstkowe
 
            Uzyskanym plusom i minusom odpowiadają oceny:
                                                    dziesięć plusów             – celujący,
                                                    pięć plusów                   – bardzo dobry,
                                                    trzy minusy                   –   niedostateczny.
 
  1. Ewaluacja i modyfikacja
 

 

 

 

 

klasa III
Przewidywane osiągnięcia uczniów liceum i technikum w zakresie wiadomości i umiejętności z działów:
I. Światło i jego rola w przyrodzie
II. Jedność mikro- i makroświata
III. Budowa atomowa i jądra atomowego
IV. Budowa i ewolucja wszechświata
Wymagania podstawowe
Uczeń spełniający wymagania podstawowe otrzymuje ocenę dostateczną, uczeń spełniający połowę wymagań podstawowych otrzymuję ocenę dopuszczającą.
Uczeń:
- omawia jakościowo zjawiska dyfrakcji, światła monochromatycznego na pojedynczej szczelinie;
- omawia jakościowo zjawiska interferencji światła uzyskiwanego w wyniku przejścia promienia laserowego przez dwie szczeliny;
- omawia jakościowo zachowanie się światła monochromatycznego po przejściu przez siatkę dyfrakcyjną;
- podaje wzór na kąty, pod którymi obserwuje się maksymalne wzmocnienie światła po przejściu przez siatkę dyfrakcyjną;
- omawia jakościowo zachowanie się światła białego po przejściu przez siatkę dyfrakcyjną;
- korzystając z siatki dyfrakcyjnej, doświadczalnie wyznacza długość fali świetlnej;
- wyjaśnia, na czym polega zjawisko polaryzacji;
- opisuje jedną z metod polaryzacji, podaje przykład jej zastosowania;
- podaje warunek dla kąta Brewstera;
- omawia jakościowo doświadczenie ilustrujące zjawisko fotoelektryczne;
- podaje prawa zjawiska fotoelektrycznego;
- podaje wyjaśnienia zjawiska fotoelektrycznego na gruncie teorii kwantowej światła;
- omawia hipotezę de Broglie’a;
- omawia dyfrakcję elektronów;
- omawia na czym polega dualizm korpuskularno – falowy;
- określa wpływ pomiaru na stan fizyczny układu dla pomiarów mikro- i makroskopowych;
- formuje zasadę nieoznaczoności Heisenberga;
- omawia rozwój poglądów na budowę atomu;
- opisuje sposób otrzymywania widm atomowych;
- przedstawia podstawowe założenia modelu Bohra atomu wodoru;
- charakteryzuje jakościowo kwantowy model budowy atomu;
- formułuje zakaz Pauliego;
- omawia podstawowe wartości promieniowania laserowego;
- omawia znaczenie lasera w ratowaniu zdrowia człowieka;
- omawia fizyczne postawy działania światłowodów;
- omawia budowę jądra atomowego;
- definiuje pojęcie izotopu;
- określa zjawisko promieniotwórczości naturalnej;
- charakteryzuje promieniowanie: &, B, y;
- podaje prawo rozpadu promieniotwórczego;
- omawia zasadę działania licznika Geigera – Mullera;
- charakteryzuje jakościowo promieniotwórcze metody wyznaczania wieku w geologii i archeologii;
- wskazuje naturalne źródła promieniowania jonizującego;
- wymienia skutki nieodpowiedzialnego użycia promieniotwórczości;
- definiuje energię wiązania;
- omawia na typowych przykładach reakcje syntezy jąder;
- określa warunki, w jakich mogą zachodzić reakcje syntezy jądrowej;
- definiuje pojęcie reakcji jądrowej;
- wymienia prawa zachowania spełnione w reakcjach jądrowych;
- omawia sposoby wykorzystania energii rozszczepiania jąder;
- przedstawia fizyczne podstawy działania reaktora jądrowego;
- omawia podstawowe narzędzia badawcze astronomii (teleskopy optyczne, radioteleskopy);
- omawia, na czym polega przesunięcia widma, dalekich obiektów astronomicznych;
- omawia promieniowanie tła;
- omawia główne etapy ewolucji Wszechświata;
- opisuje podstawową strukturę Wszechświata;
- dokonuje prostych obserwacji astronomicznych;
- omawia mechanizm wytwarzania energii przez gwiazdy;
- omawia ewolucję gwiazdy o masie porównywalnej z masą Słońca;
- podaje definicję następujących pojęć: czarna dziura, pulsar, supernowa, czerwony olbrzym, biały karzeł;
-  stosuje poznane prawa do rozwiązywania typowych zadań;
- wykazuje się dokładnością obliczeń;
- estetycznie wykonuje rysunki.
Wymagania ponad podstawowe
Uczeń spełniający wymagania podstawowe oraz ponad podstawowe otrzymuje ocenę bardzo dobrą, uczeń spełniający wymagania podstawowe oraz połowę wymagań ponad podstawowych otrzymuje ocenę dobrą.
Uczeń:
 -     jakościowo opisuje zjawisko intereferencji światła odbitego od cienkich warstw;
- na podstawie zjawiska dyfrakcji wyjaśnia ograniczenia w obserwacji bardzo małych   obiektów;
- określa nie pewność pomiarową wyznaczenia długości fali światła;
- opisuje ilościowo polaryzacje przez odbicie;
- opisuje jakościowo polaryzacje w wyniku przejścia światła przez kryształ dwójłomny;
- porównuje falowe i korpuskularne własności światła i cząsteczek mających masę spoczynkowa;
- omawia zastosowanie zjawiska fotoelektrycznego;
- zapisuje równanie wiążące parametry mechaniczne cząstki z jej parametrami falowymi;
- opisuje konsekwencje zasady nieoznaczoności do opisu cząstek w mikroświecie;
- omawia zasadę korespondencji i jej konsekwencje;
- zapisuje wzory na długości fal serii widmowych atomu wodoru;
- jakościowo omawia budowę atomów wieloelekrtonowych;
- analizuje znaczenie odkryć w dziecinie budowy atomu dla rozwoju techniki;
- omawia jakościowo zjawisko emisji wymuszonej;
- omawia fizyczne podstawy uzyskiwania promieniowania w laserze gazowym (np. He-Ne);
- omawia doświadczenie Rutherforda;
- korzysta z prawa rozpadu przy obliczeniach masy próbek promieniotwórczych i liczby jąder po pewnych czasie;
- stosuje regułę przesunięć dla przemian naturalnych;
- posługuje się pojęciami: dawki pochłoniętej, współczynnika jakości i równoważnika dawki dla określenia skutków biologicznych promieniowania;
- wyjaśnia stabilność jąder w zależności od składników;
- określa i oblicza energię wiązania jądra atomowego;
- wyjaśnia wpływ energii wiązania na stabilność jąder;
- wyjaśnia mechanizm wybuchu jądrowego;
- wyjaśnia mechanizm działania reaktorów jądrowych: grafitowego i wodnego;
- omawia pozaziemskie narzędzia obserwacyjne;
- omawia skład chemiczny Wszechświata;
- charakteryzuje obiekty, z których składa się Wszechświat;
- przedstawia własny pogląd na ewolucję Wszechświata na podstawie danych obserwacyjnych;
- opisuje główne metody wyznaczani odległości od gwiazd;
- omawia skład chemiczny gwiazd (na podstawie widma);
- omawia ewolucję gwiazdy w zależności od jej masy;
- stosuje poznane prawa do rozwiązywania zadań i problemów;
- wykazuje dociekliwość poznawczą.

 

 


Uczeń:
• omawia zakres stosowalności praw fizyki,
• omawia determinizm i indeterminizm praw fizycznych,
• omawia metody indukcyjną i hipotetyczno-dedukcyjną,
• omawia najważniejsze odkrycia w fizyce w XX wieku,
• omawia fizyczne podstawy działania detektorów cząstek elementarnych,
• podaje ogólną charakterystykę narzędzi pracy współczesnego fizyka,
• omawia rozwój poglądów na istotę ruchu od czasów starożytnych do współczesnych,
• definiuje podstawowe pojęcia charakteryzujące ruch,
• przeprowadza doświadczalne badanie ruchu jednostajnego po linii prostej, wyznacza wartość prędkości,
• przedstawia na wykresach zależności s(t) i v(t),
• definiuje względność ruchu,
• wyznacza prędkość względem różnych układów odniesienia,
• wyznacza prędkość wypadkową ciała biorącego udział w dwóch ruchach wzdłuż jednej prostej,
• podaje treści I i III zasady dynamiki,
• podaje treść zasady zachowania pędu,
• opisuje ruch jednostajnie przyspieszony,
• podaje treść II zasady dynamiki Newtona,
• podaje definicję nieinercjalnego układu odniesienia,
• przeprowadza doświadczenia potwierdzające zasady dynamiki Newtona,
• opisuje ruch jednostajny po okręgu,
• opisuje jakościowo przyczyny występowania oporów ruchu,
• podaje definicję pracy i mocy,
• podaje definicję energii kinetycznej,
• podaje definicję energii potencjalnej,
• określa związek pomiędzy pracą a energią,
• omawia mechanizm rozchodzenia się fali mechanicznej,
• definiuje falę jako sposób przesyłania informacji,
• definiuje prędkość światła jako maksymalną szybkość przesyłu informacji,
•  formułuje cechy czasu i przestrzeni w szczególnej teorii względności,
• omawia jakościowe dylatacje czasu,
• omawia jakościowe relatywistyczne skrócenie odcinka,
• podaje prawa Kuplera,
• podaje prawo powszechnego ciążenia,
• omawia warunki występowania stanu nieważkości,
• opisuje ruch obiektów krążących wokół gwiazd i planet,
• formułuje prawo Coulomba,
• charakteryzuje pole elektryczne centralne i jednorodne,
• omawia doświadczalną demonstrację linii pola elektrycznego,
• omawia działanie pola elektrostatycznego na poruszający się ładunek elektryczny,
• charakteryzuje pola magnetyczne prądów (doświadczenie Oesteda),
• zapisuje wzory na wartoś indukcji pola magnetycznego wewnątrz cewki i wokół przewodnika prostoliniowego,
• omawia działanie pola magnetycznego na poruszający się ładunek elektryczny (na podstawie doświadczenia),
• zapisuje wzór na wartość siły Lorentza,
• omawia zastosowanie w technice działania pola magnetycznego na ładunek (na prostych przykładach)
• przeprowadza doświadczenie wzbudzania prądów indukcyjnych,
• formułuje prawo indukcji Faradaya,
• podaje jakościowo prawa Maxwella,
• omawia mechanizm emisji fal elektromagnetycznych,
• omawia widmo fal elektromagnetycznych,
• omawia podstawowe własności oddziaływania słabego,
• określa cząstki, na które działa oddziaływanie słabe,
• omawia podstawowe własności oddziaływania silnego,
• określa cząstki, na które działa oddziaływanie silne,
• omawia podstawowe własności cząstek elementarnych,
• przedstawia najważniejsze rodzaje i własności cząstek elementarnych.
Wymagania ponadpodstawowe
Uczeń spełniający wymagania podstawowe oraz ponadpodstawowe otrzymuje ocenę bardzo dobrą, uczeń spełniający wymagania podstawowe oraz połowę wymagań ponadpodstawowych otrzymuje ocenę dobrą.
Uczeń:
• omawia metodę statystyczną,
• omawia wpływ odkryć naukowych na rozwój techniki, medycyny i ekologii,
• omawia fizyczne podstawy działania wybranych narzędzi pracy współczesnego fizyka,
• określa niepewność pomiarową wyznaczenia wartości prędkości,
• analizuje wykresy s(t), v(t),
• dodaje wektorowo prędkości ciała biorącego udział w różnych ruchach,
• analizuje wykresy v(t) i s(t) w ruchu jednostajnie zmiennym,
• analizuje ruch względem nie inercjalnego układu odniesienia,
• opisuje związek między prędkością dźwięku a prędkością fali uderzeniowej,
• omawia jakościowo paradoks bliźniąt,
• omawia jakościowo związek między masą i energią w szczególnej teorii względności,
• omawia jakościowo relatywistyczne prawo dodawania prędkości,
• określa siłę grawitacji jako siłę rządzącą ruchem całego wszechświata,
• omawia warunki występowania stanu przeciążenia,
• opisuje ruch (inny niż po okręgu) obiektów w centralnym polu grawitacyjnym,
• omawia pole elektryczne diopola elektrycznego,
• stosuje zasadę superpozycji pól elektrostatycznych,
• charakteryzuje ilościowo pola magnetyczne prądów na podstawie prawa Ampera,
• stosuje zasadę superpozycji pól do znalezienia pola magnetycznego pochodzącego z wielu źródeł,
• demonstruje działanie pola magnetycznego na poruszający się ładunek elektryczny,
• omawia zasadę działanie cyklotronu,
• zapisuje wyrażenie na prędkośc fali elektromagnetycznej,
• podaje przykład rozpadu spowodowanego oddziaływaniem słabym,
• zapisuje procesy wymiany cząsteczek podczas oddziaływań nukleonów,
• porównuje poszczególne grupy cząsteczek elementarnych,
• przedstawia podstawowe założenia Modelu Standardowego.

 

KL. II

Przewidywane osiągnięcia uczniów liceum i technikum w zakresie wiadomości i umiejętności z działów:

I.                     Energia i jej przemiany

II.                   Własności materii

III.                  Porządek i chaos w przyrodzie

IV.               Światło i jego rola w przyrodzie

 

 

  Wymagania podstawowe
   Uczeń spełniający wymagania podstawowe otrzymuje ocenę dostateczną, uczeń spełniający połowę wymagań podstawowych otrzymuje ocenę dopuszczającą.

 

-podaje definicje energii mechanicznej

-omawia związek między pracą a energią mechaniczną

-określa energię potencjalna ciała w polu grawitacyjnym

-podaje definicje drugiej prędkości kosmicznej

-określa energię potencjalną ładunku w polu elektrostatycznym

-omawia fizyczne podstawy funkcjonowania działa elektronowego

-podaje definicje energii wewnętrznej

-podaje definicje ciepła

-podaje definicje temperatury

-omawia mechanizm przenoszenia energii przez falę

-podaje definicje natężenia dźwięku

-definiuje poziom natężenia dźwięku

-omawia jakościowo mechanizm przenoszenia ciepła przez konwekcję

-omawia jakościowo promieniowanie cieplne

-podaje definicje ciała doskonale czarnego

-formułuje treść prawa Wiena

-omawia zastosowanie zjawisk dotyczących przewodnictwa cieplnego

-określa warunki przepływu prądu elektrycznego w obwodzie

-charakteryzuje źródło napięcia w obwodach elektrycznych

-formułuje treść prawa Ohma

-formułuje pierwsze prawo Kirchhoffa

-podaje drugie prawo Kirchhoffa dla oczka obwodu

-definiuje siłę elektromotoryczną i opór wewnętrzny źródła energii elektrycznej

-wyznacza doświadczalnie wartość siły elektromotorycznej źródła

-omawia przemiany energii w obwodach prądu stałego

-formułuje prawo Ohma dla całego obwodu

-omawia zasady bezpiecznego korzystania z urządzeń elektrycznych

-charakteryzuje jakościowo ruch drgający

-opisuje jakościowo siły działające w ruchu harmonicznym na przykładzie ruchu ciężarka zawieszonego na sprężynie

-podaje wzór na okres drgań ciężarka na sprężynie

-podaje wzór na energię całkowita w ruchu harmonicznym

-omawia zasadę zachowania energii w układzie oscylatora harmonicznego

-jakościowo omawia przemiany energii w drganiach tłumionych i wymuszonych

-omawia wewnętrzną strukturę ciał krystalicznych i bezpostaciowych

-na podstawie jakościowej analizy sil spójności i przylegania określa zachowanie się cieczy w zetknięciu  z ciałem stałym

-omawia zmianę parametrów makroskopowych podczas przejść fazowych

-podaje definicje ciepła parowania i topnienia

-sporządza bilans energetyczny przejścia fazowego

-podaje treść pierwszej zasady termodynamiki

-formułuje podstawowe założenia modelu gazu doskonałego

-przedstawia związek między energią kinetyczną cząsteczek gazu a jego temperaturą

-zapisuje równanie Clapeyrona

-omawia jedną z przemian gazu doskonałego

-doświadczalnie bada jedną z przemian gazowych

-przedstawia graficznie przemiany gazowe w układzie (p, V)

-omawia jakościowo pracę wykonaną przez gaz w czasie rozprężania

-omawia przemiany energii w przemianach izotermicznych i adiabatycznej

-omawia jakościowo przemiany gazowe stanowiące zamknięty cykl termodynamiczny

-przedstawia schemat przepływu energii w silniku cieplnym

-zapisuje wzory na sprawność silnika Carnota

-omawia procesy odwracalne i nieodwracalne

-wskazuje na statystyczny charakter praw termodynamicznych

-formułuje prawa odbicia i załamania światła

-wykreśla bieg promieni świetlnych podczas odbicia od zwierciadła sferycznego

-podaje równanie zwierciadła sferycznego

-przedstawia bieg światła białego przez pryzmat

-wykreśla bieg promieni w soczewce cienkiej

-podaje równanie soczewki cienkiej

-wyznacza doświadczalnie ogniskową soczewki

-określa cechy obrazu powstającego na siatkówce oka

 

  Szukaj
LINKI

 

 
 

 

 IBO.org

 

 

 

 

 


 

 


 

 

 




 

 

 

 

 


 

  



 

 

 

 




 

 

 

 

 

 



 




 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

















 


 

 

 

 

 

 

 











































































 


















 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

















http://www.youtube.com/esa 

http://www.youtube.com/
NASAtelevision

http://www.youtube.com/
reelnasa



 





































 

Nowy Olimp

 





 

 
















 

PHYSICS AND TOYS

 

TOYS FROM TRASH
 

 

 

TOBAR
Physics Toys


 

RUSSELL
Physics Toys

 

 

EDUCATIONAL
INNOVATIONS

Physics Toys

 

WOODEN CZECH
Physics Toys

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

 

 

 

 

 

 

 




 

 

 

 


Politechnika Wroclawska

 

 

 

 

 




 

 

 

 

 

Copyright (c) 2014 Fizyka w gimnazjum i liceum Ostrów Wielkopolski , 21 kwietnia 2014 , Zaloguj, Zarejestruj